Ilość energii w zielonce dostępnej dla zwierząt zależy przede wszystkim od strawności suchej masy. Do najważniejszych czynników wpływających na poziom strawności należą: faza rozwojowa roślin, skład gatunkowy i odmianowy runi oraz sposób pielęgnacji i użytkowania pastwisk.

Decyduje sucha masa
Wraz z rozwojem wegetacji roślin na użytkach zielonych maleje strawność suchej masy i najniższą wartość osiągają one w stadium pełnej dojrzałości fizjologicznej, czyli pod koniec kwitnienia i na początku wykształcania nasion. Dobowy spadek strawności suchej masy traw waha się od 0,3 do 0,5 proc. i w różnym stopniu dotyczy gatunków i odmian. Obniżanie się poziomu strawności najszybciej przebiega w pierwszym wiosennym okresie użytkowania, wolniej latem i jesienią. Zmiany te są powodowane przede wszystkim zwiększaniem się ilości lignin. Najprędzej następuje lignifikacja źdźbeł, dopiero w dalszej kolejności liści. Tak więc wartościowszą ruń tworzą gatunki i odmiany obficiej ulistnione. Na poziom strawności masy roślinnej ujemnie wpływa obecność u roślin ząbków i włosków wysyconych krzemem. Zawartość każdego 1 proc. krzemionki w suchej masie pasz roślinnych powoduje spadek strawności o 1 proc.

Podstawowym błędem popełnianym na użytkach zielonych jest opóźnianie zbioru lub wypasu, zwłaszcza wiosną. Koszenie lub wypasanie runi dopiero w okresie kwitnienia traw jest marnotrawstwem paszy. Poziomem strawności taka zielonka nie przewyższa strawności słomy i jest trudno lub w ogóle nieprzyswajalna dla zwierząt. Krowa ważąca 600–750 kg może pobrać maksymalnie 20–25 kg suchej masy w dawce dziennej. Zaspokojenie potrzeb energetycznych zwierząt zależy przede wszystkim od koncentracji energii w 1 kg suchej masy paszy. W fazie pełni kwitnienia traw ilość energii metabolicznej nie przekracza 8 MJ w 1 kg s.m., co ogranicza pobranie odpowiedniej ilości paszy i nie zapewnia pokrycia potrzeb bytowo-produkcyjnych przeżuwaczy.