W Polsce koniczyna łąkowa, zwana powszechnie koniczyną czerwoną, ma największe znaczenie spośród roślin motylkowatych drobnonasiennych. Należy do gatunków pastewnych o bardzo dużej produktywności i bardzo dobrej wartości pokarmowej pozyskiwanej paszy. W jednorocznym użytkowaniu trójkośnym można uzyskać plon suchej masy wynosząc, ponad 16 t z hektara. Roślina dostarcza także duże ilości cennego białka, w pierwszym roku pełnego użytkowania ponad 2,7 t z hektara. W suchej masie zawiera też dużo witamin i składników mineralnych, zwłaszcza wapnia, magnezu i fosforu. Zielonka z koniczyny jest smaczna i z reguły chętnie pobierana przez różne grupy zwierząt, przede wszystkim przeżuwacze. Wiosną rozwija się wcześnie, a po skoszeniu dość szybko odrasta. Jej uprawa wzbogaca glebę w azot, polepsza strukturę, wskutek czego pozostawia po sobie dobre stanowisko dla innych roślin.

Koniczyna łąkowa jest najpowszechniej uprawianą rośliną motylkowatą pastewną na glebach ornych w Polsce. Stanowi ponad połowę całego areału upraw tej grupy roślin. Największe nasilenie jej uprawy występuje w południowej i południowo-wschodniej części kraju, gdzie występują bardziej korzystne warunki wilgotnościowe. Uprawia się ją także w północno-wschodniej i centralnej Polsce.

Wymagania
Najbardziej odpowiednie są żyzne gleby zwięzłe i średnio zwięzłe, zasobne w wapń, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Nieodpowiednie do uprawy koniczyny są gleby bardzo lekkie, nadmiernie suche, a także ciężkie – wytworzone z glin i iłów, zbyt wilgotne. W czystym siewie (monokulturze), na gruntach ornych, koniczynę zasadniczo uprawia się na glebach najlepszych kompleksów.

Najlepszym przedplonem są okopowe na oborniku i rzepak, dobrym - mieszanki pastewne uprawiane na zielonkę, jednak bez udziału w nich motylkowatych drobnonasiennych i strączkowych. Dopuszczalnymi przedplonami, dającymi jednak gorsze stanowisko, są również zboża ozime lub jare w drugim roku po oborniku. Trzeba natomiast wykluczyć uprawę koniczyny na polu po kukurydzy, którą odchwaszczano dużymi dawkami herbicydów. Zawsze wymaga jednak stanowiska dobrze odchwaszczonego. Wybór gatunków roślin do uprawy i wprowadzenie do zmianowania koniczyny zależy od warunków przyrodniczo-glebowych oraz specjalizacji gospodarstwa, w tym przede wszystkim ukierunkowania i wielkości prowadzonej produkcji zwierzęcej. Koniczyna w siewie czystym uprawiana jest w zmianowaniu najczęściej na użytkowanie jednoroczne. Natomiast w siewie mieszanym z trawami użytkowanie mieszanki trwa dwa, a w sprzyjających warunkach nawet trzy lata. Przykładowe płodozmiany z włączoną do zmianowania koniczyną: