Średnie plony zielonki lub siana na trwałych użytkach zielonych są znacznie mniejsze i odbiegają od zdolności plonotwórczych mieszanek z koniczyną czerwoną i lucerną, uprawianych na gruntach ornych. Zdecydowanie lepsza jest też jakość zielonki i pasz przetworzonych z mieszanek motylkowato-trawiastych. Badania wykazują, że pod względem jakościowym wypasane rośliny są lepsze niż przetworzone, konserwowane. Koszenie, suszenie i  przechowywanie paszy powoduje straty najwartościowszych części roślin – liści i dlatego te pasze mają mniejszą wartość pokarmową, zwłaszcza białkową, niż zielonka wypasana.

Zmiany składu chemicznego
Pełne wykorzystanie dużych zdolności plonotwórczych mieszanek motylkowato-trawiastych, a także ich wartości pokarmowej można osiągnąć przy prawidłowej technologii uprawy i zbioru. Czynniki agrotechniczne,  nawożenie azotem, termin zbioru, liczba pokosów lub wypasów w przypadku mieszanek z lucerną i koniczyną kształtują skład botaniczny runi, przez co wpływają na wartość żywieniową paszy. Przesunięcie terminu zbioru mieszanek koniczyny czerwonej i lucerny z trawami, a zwłaszcza jego opóźnienie, powoduje obniżenie zawartości białka oraz pogorszenie strawności paszy, gdyż zwiększa się ilość włókna.

Skład chemiczny paszy i zawartość włókna zależą także od gatunku rośliny motylkowatej i trawy oraz udziału komponentów w mieszance. Rośliny motylkowate mają więcej białka, a mniej węglowodanów. W biomasie traw jest więcej włókna i węglowodanów w porównaniu z roślinami motylkowatymi. Są także wyraźne różnice między wartością pokarmową odmian koniczyny czerwonej: formy tetraploidalne charakteryzuje wyższa zawartość białka i lepsza strawność niż diploidalne. Wśród odmian lucerny też wykazano różnice w plonach, składzie chemicznym i strawności paszy zależnej głównie od zawartości włókna.

Wyższa zawartość włókna spowalnia proces trawienia i zmniejsza ryzyko wystąpienia zaburzeń trawiennych u przeżuwaczy. Ważną rolę w żywieniu zwierząt zielonkami i w użytkowaniu pastwiskowym może odgrywać esparceta siewna, która ma specyficzne związki chemiczne, niepowodujące wzdęć u przeżuwaczy.