Polska jest jednym z liczących się w świecie producentów chmielu. Powierzchnia uprawy tego gatunku wynosi obecnie ok. 1 300 ha. Produkcja szyszek kształtuje się na poziomie 2 400-3 500 t rocznie. Według danych Światowej Organizacji Chmielarskiej, kraj nasz plasuje się na trzecim miejscu w Europie i piątym na świecie pod względem areału i wielkości produkcji. Chmiel jest uprawiany przede wszystkim na potrzeby przemysłu piwowarskiego, który wykorzystuje ponad 95 proc. wyprodukowanego surowca.

Odmiany chmielu dzieli się na dwa podstawowe typy użytkowe: aromatyczne i goryczkowe. Odmiany aromatyczne są stosowane w produkcji piwa jako źródło charakterystycznego chmielowego aromatu, natomiast odmiany goryczkowe nadają specyficzny gorzkawy smak. Do wyprodukowania dobrego piwa niezbędne jest zastosowanie obu typów odmian. W Polsce uprawiane są zarówno chmiele goryczkowe, jak i aromatyczne, przy czym każda grupa reprezentowana jest przez kilka odmian zróżnicowanych pod względem budowy morfologicznej oraz składu chemicznego.

Każda odmiana chmielu charakteryzuje się specyficzną kompozycją składników odpowiedzialnych za jej aromat, goryczkę oraz inne właściwości wykorzystywane w procesie produkcji piwa, dlatego w sposób istotny wpływa na ostateczny smak napoju uzyskanego z jej użyciem. Z tego powodu browary do produkcji określonych marek piwa potrzebują surowca z konkretnych odmian chmielu, jednolitego pod względem odmianowym.

Aby sprostać potrzebom przemysłu piwowarskiego, prowadzona jest systematyczna kontrola jednolitości odmianowej plantacji produkcyjnych, a także kontrola całego procesu przetwarzania szyszek chmielowych na granulaty i ekstrakty. Odmiany identyfikuje się najczęściej na podstawie cech morfologicznych rośliny oraz składu chemicznego surowca. Określenie ich tożsamości wyłącznie na podstawie kształtu liści, pokroju roślin, wielkości i kształtu szyszek wymaga dużego doświadczenia. Powodem jest znaczne podobieństwo fenotypowe między odmianami oraz zmienność cech związana ze zróżnicowanymi warunkami środowiskowymi. Ich oddziaływanie może istotnie modyfikować wygląd roślin, ale przede wszystkim zmieniać ich skład chemiczny. Metod opartych na obserwacji i analizie chemicznej surowca nie można wykorzystywać we wczesnych fazach rozwojowych chmielu, bowiem wiele kluczowych cech ujawnia się dopiero w okresie dojrzewania szyszek. Metody obserwacyjne są niemalże zupełnie nieprzydatne, gdy zachodzi potrzeba identyfikacji odmianowej nieplonujących młodych roślin chmielu, a także wstępnie przetworzonego surowca (wysuszonych i sprasowanych szyszek) lub produktu chmielowego w postaci granulatu. W takich sytuacjach niezwykle przydatne mogą być techniki biologii molekularnej oparte na badaniach kwasów nukleinowych (DNA), które pełnią kluczową rolę w przechowywaniu informacji genetycznej.