Trudno spotkać ozdobny ogród, w którym nie byłoby hortensji  ogrodowej, bukietowej, drzewkowatej czy pnącej. Hortensje najlepiej czują się posadzone w półcieniu, w ziemi lekko kwaśnej, próchniczno-gliniastej, dobrze zatrzymującej wodę. Jeśli to możliwe, należy sadzić te rośliny na stanowisku osłoniętym od wiatru, np. pod ścianą domu, przed żywopłotem. Najlepsza jest wystawa zachodnia i północno-zachodnia. Przepiękne hortensje ogrodowe o kwiatach kulistych lub talerzowych najbujniej rozwijają się od końca czerwca do początku września. Ale ich uroda nie przemija, jedynie zmieniają swoją barwę. Jesienią ich okazałe kwiatostany, które latem były czerwone, różowe czy niebieskie (jeśli ziemia podlewana była wodą z siarczanem glinu), okrywają się delikatnym nalotem zieleni, a zimą robią się brązowe. I nadal zdobią ogród. Hortensje nadają się znakomicie do suchych bukietów i ścina się je, gdy przebarwiają się na zielono. Z pędów usuwa się wszystkie liście i zawiesza kwiatostanami w dół. Gdy ich płatki stają się półprzezroczyste, można uznać, że są dostatecznie wysuszone.
Poza hortensją ogrodową coraz większą popularność zdobywają inne gatunki hortensji. Hortensja bukietowa jest rozłożystym krzewem osiągającym wysokość 3 m. Ma duże ciemnozielone liście i efektowne stożkowate kwiatostany. Najchętniej uprawiana jest odmiana Grandiflora, ponieważ ze wszystkich hortensji jest najbardziej odporna na mróz. Bardzo piękna jest też hortensja drzewkowata, a jej zaletą oprócz urody bardzo dużych kulistych kwiatostanów jest to, że dobrze znosi zacienienie. Idealna na zacienione stanowiska jest też hortensja pnąca. Żaden krzew pnący nie kwitnie na zacienionych stanowiskach tak obficie, jak hortensja. Jej czerwonobrązowe pędy posiadają narządy czepne w postaci przekształconych korzeni, które umożliwiają im wspinanie się po pniach, murach, ścianach domów, pergolach i innych rusztowaniach. Wiosną na pędach rozwijają się sercowate błyszczące liście, początkowo jasnozielone, z biegiem czasu ciemniejące, a jesienią jaskrawo żółte. W czerwcu krzew okrywa się dużymi baldaszkowatymi kwiatostanami, złożonymi z licznych, ale niepozornych kulistych kwiatów właściwych otoczonych wiankiem białych, talerzykowatych kwiatów płonnych, które utrzymują się na krzewie wiele tygodni i pięknie pachną. Hortensja pnąca nie ma dużych wymagań glebowych. Wystarczy, aby podłoże było odpowiednio wilgotne i zasobne w składniki pokarmowe, a stanowisko osłonięte przed zimnym wiatrem. Ozdobne kwiatostany hortensji pnącej najładniej wyglądają na tle zimozielonych drzew i krzewów.
Ze względu na niebezpieczeństwo przemarzania młode krzewy należy sadzić wiosną, koniec marca, początek kwietnia. Przy zakupie warto zwracać uwagę, czy sadzonka jest silna i ma liczne pędy. Najlepiej kupować rośliny w doniczkach, bo znacznie lepiej się przyjmują. Nie warto nabywać sadzonek o słabych pędach, o obfitym ulistnieniu i wybujałym pokroju.

Źródło: Farmer 03/2007