Rzodkiew wężowa (Raphanus dativus var caudatus) należy do tych nowinek warzywniczych, które wzbudzają ciekawość, ale także dozę niepewności. Jesteśmy przyzwyczajeni do popularnej rzodkiewki, ale to właśnie rzodkiew wężowa może stać się dla niej letnią alternatywą.

Rzodkiew wężowa jest bardzo popularnym warzywem w krajach azjatyckich. W naszych warunkach dorasta do 1 metra wysokości i szeroko się rozrasta. Latem wytwarza drobne białe lub różowe kwiaty, z których to tworzą się długie, zielone lub czerwonawe, wąskie łuszczyny. To właśnie one są jadalne i w smaku przypominają rzodkiewkę.

Rzodkiew wężowa może być uprawiana od wiosny, ale najczęściej siana jest latem, jako poplon. Jest dobrą alternatywą dla pospolitej rzodkiewki. Kiedy latem rzodkiewka często wybija w pędy kwiatostanowe, to rzodkiew wężowa obficie plonuje i bujnie sie rozrasta. Najbardziej wartościowe i smaczne są młode łuszczyny, kiedy są kruche i nie mają jeszcze dojrzałych nasion.

Roślina nie posiada dużych wymagań i podobnie jak pospolita rzodkiewka preferuje gleby żyzne, średnio wilgotne i zasobne w składniki odżywcze. Uprawa powinna być prowadzona w rzędach oddalonych od siebie co 50 cm. Nasiona wysiewamy w odstępach, co 30-40 cm, ponieważ rośliny mocno się krzewią.

Ze względu na małą popularność w Polsce, nasiona tego warzywa obecnie trudno jest znaleźć w sprzedaży. Jest natomiast dostępna na rynkach Zachodniej Europy. Rzodkiew wężową można spożywać zarówno na surowo, jako dodatek do sałatek, kanapek, twarogów, jak również dusić z innymi warzywami. Łuszczyny można również zamarynować w occie.