Piśmienne dowody uprawy roślin sadowniczych sięgają czasów starożytnych. W Polsce sadownictwo najbujniej rozwijało się początkowo w posiadłościach dworskich, przyklasztornych, później ziemiańskich i chłopskich w XVIII i XIX w.

Dziś sady tradycyjne są coraz większą rzadkością. Ich zanikanie wynika z wieku pozostałych drzew (ponad 50-cio letnich), braku nowych nasadzeń. Sposobem powrotu do krajobrazów sprzed wieków jest posadzenie starych wysokopiennych odmian drzew owocowych na silnie rosnących podkładkach, w miejscu ich wcześniejszego występowania, co z kolei przyczynia się do wytwarzania odporności drzew na występujące w danym obszarze choroby, warunki atmosferyczne.

Do starych odmian można między innymi zaliczyć: Antonówkę, Kosztelę, Malinówkę, Szarą Renetę, Grochówkę, Kantówkę Gdańską, Krótkonóżkę Królewską, Renetę Kuloną. Wykonywanie nasadzeń tego typu odmian drzew z pewnością wpływa na poprawę krajobrazu wsi, przywracanie naturalnego środowiska życia wielu organizmów zwierzęcych i roślinnych, dostarczanie owoców bogatych w witaminy. Aleje drzew owocowych przy drogach polnych i nasadzenia śródleśne stanowią miejsce żerowania oraz schronienia wielu gatunków zwierząt, w tym około 200 gatunków ptaków. Stwarzają swoisty mikroklimat, wpływając na ograniczenie i naturalną regulację liczebności między innymi owadów. Program ochrony zasobów genetycznych i tworzenie kolekcji starych drzew owocowych realizowane było między innymi w EKO „Szkole Życia” w Wandzinie.