W Polsce najbardziej znanym gatunkiem jest hiacynt wschodni (Hyacinthus orientalis) (fot.1), który pochodzi z Azji Mniejszej. W uprawie jest kilkaset odmian tych roślin. Można podzielić je na 4 typy: holenderskie, rzymskie, multiflora i miniaturowe. Z wymienionych największe znaczenie zarówno w sprzedaży jak i uprawie posiadają hiacynty holenderskie gęsto kwitnące na kolor: biały, żółty, różowy, czerwony, niebieski i fioletowy.

Hiacynty rzymskie posiadają rzadziej rozmieszczone kwiaty, zaś miniaturowe osiągają ok. 10 cm wysokości i często pędzone są w małych doniczkach. Duże zainteresowanie wzbudzają z kolei hiacynty multiflora, które wytwarzają po kilka pędów kwiatostanowych z jednej cebuli.

Cebule hiacyntów są duże o obwodzie 20 cm, pokryte suchymi, błyszczącymi łuskami z srebrzystą lub fioletową tuniką. Jest to cecha rozpoznawcza odmian kwitnących na biało, żółto (jasna tunika) lub niebiesko, fioletowo czerwono lub różowo (fioletowa tunika). U podstawy dojrzałej cebuli tworzą się potomne cebulki, które kwitną po kilku latach. Hiacynt wschodni na jednym miejscu może rosnąć 3-4 lata. Aby rośliny co roku obficie kwitły, należy kilka razy w sezonie dostarczać im nawozu mineralnego. 

Zupełnie odrębnym gatunkiem, ale potocznie nazywanym hiacyncikiem hiszpańskim jest endymion hiszpański (Hyacinthoides hispanica) (fot.2). Często nazywany cebulicą dzwonkowatą lub hiacyntowcem. Kwiaty endymiona są dzwonkowate w kolorze niebieskim ('Blue Queen'), różowym ('Rose Queen') lub białym ('White Triumphator') i bardzo przypominają kwiaty hiacynta (stąd wywodzi się jego nazwa).

Dorasta do 30 cm wysokości i kwitnie pod koniec kwietnia i w maju. Cebule są mniejsze od hiacyntów czasami wydłużone, żółte i pozbawione suchych łusek okrywających. Jest rośliną wieloletnią, która tworzy kępy i szybko się rozrasta za pomocą cebulek przybyszowych. Nie wymaga wykopywania po przekwitnięciu.

Cebule hiacyntów wschodnich i endymiona wysadzamy do końca września. Przed wysadzeniem warto je namoczyć w roztworze środka grzybobójczego (np. Topsin M 500 SC w dawce 4-6ml/1 l wody lub 2,5 proc. stężenie Biosept Active 33 SL). Cebule sadzimy do przepuszczalnej, wzbogaconej w kompost gleby, na głębokość 10 cm (hiacynt) i 5 cm (endymion) w odstępie co 15-20 cm.

Z racji tego, iż endymion rozrasta się, to dla tego gatunku należy zarezerwować więcej miejsca, np. pod koroną drzewa. Nie wymaga na zimę, tak jak hiacynt wschodni, przykrycia stroiszem, gdyż jest całkowicie mrozoodporny.

Podobał się artykuł? Podziel się!