Niewielkie opady, brak okrywy roślinnej i silne wiatry powodują, że nad polami pojawiają się chmury pyłu i piasku. Jest to zjawisko bardzo niekorzystne. Wskutek wywiewania cząstek mineralnych i organicznych, następuje degradacja próchnicy i utrata części cennych składników mineralnych.

Silne wiatry są także zagrożeniem dla płytko zasianych roślin, co może być przyczyną niepełnych wschodów i braków w obsadzie (dotyczy to głównie gleb lżejszych).

W niektórych rejonach przy silnych wiatrach może nastąpić wywiewanie wraz z glebą nasion, a nawet słabo ukorzenionych siewek. Zagrożone są między innymi świeżo założone plantacje buraczane, zasiewy cebuli.

Przy silnych podmuchach może także następować mechaniczne uszkadzanie siewek przez piasek przemieszczający się z wraz z wiatrem. W uprawie ziemniaków taki wiatr może odsłaniać bulwy i działać destrukcyjnie na utworzone redliny.

Na erozję wietrzną narażone są przede wszystkim gleby lżejsze, zwłaszcza gdy są słabo uwilgotnione, bez pokrywy roślinnej. Zjawisko potęguje niewłaściwy płodozmian, bez uwzględnienia nawozów naturalnych i nadmierne eksploatowanie gleb.