Skorzonera zwana wężymordem (Scorzonera hispanica ), dawniej ze względu na swoje walory odżywcze była bardziej popularna. W Polsce bardzo rzadko spotykana w handlu. Uprawiana jest raczej przez ogrodników amatorów. Głównym czynnikiem wpływającymi na małą popularność tego warzywa w Polsce jest nieznajomość sposobów przyrządzania korzeni w kuchni.

Drugim powodem są trudności ze zbiorem mechanicznym korzeni, gdyż są one długie i kruche. Do wykopywania korzeni wymagane jest użycie dłuższego wyorywacza lub wideł. Uszkodzenie korzenia powoduje wyciek soku mlecznego, przez co warzywo traci na walorach smakowych i zdolnościach przechowalniczych.

Wartość odżywcza

Częścią jadalną skorzonery są długie (30 cm) korzenie koloru brunatnego. Po obraniu ze skórki, z białego miąższu wydzielany jest sok mleczy, który szybko brunatnieje. Skorzonera ma wysokie walory odżywcze i lecznicze. Korzenie zawierają duże ilości białka (porównywalne do grochu czy fasoli), składników mineralnych, duże ilości witaminy A, B1, E, C. Oprócz tych związków występuje także lecznicza inulina. Jest to wielocukier, który rozkładany jest w organizmie do cukru prostego - fruktozy. Dzięki temu składnikowi warzywo to polecane jest dla osób chorych na cukrzycę jako substytut sacharozy.

Uprawa i zbiór

Nasiona skorzonery wysiewamy pod koniec kwietnia i na początku maja bezpośrednio do gruntu. Siew wykonujemy w rzędach oddalonych od siebie co 20-40 cm, na głębokości do 2 cm. Gleba pod uprawę powinna być dobrze spulchniona, lekka, próchnicza. Zaleca się uprawę w drugim roku po oborniku. Jako przedplon odpowiednie są: fasola, groch. Odradza się uprawę po kapustnych i korzeniowych. Związane jest to z możliwym porażeniem korzeni przez nicienie oraz przez zgniliznę twardzikową i mokrą zgniliznę korzeni.

Zbiór odbywa się jesienią, kiedy liście skorzonery żółkną i obumierają i może trwać najpóźniej do kwietnia następnego roku. Wydłużający się termin zbioru wpływa na gorszą jakość korzeni. Wczesną wiosną roślina wybija także w pęd kwiatostanowy i nie nadaje się do dalszego spożycia.