Szafirki (Muscari) to rośliny cebulowe, które kwitną na przełomie wiosny. Kuliste i pachnące kwiaty w kolorze bieli, różu lub niebieskiego zebrane są w 10 cm grona. Rośliny są całkowicie mrozoodporne i szybko rozrastają się tworząc kwieciste kobierce.

W Polsce może być uprawianych kilka okazałych gatunków, które różnią się między sobą barwą i kształtem kwiatostanów, np. szafirek armeński, szerokolistny, błękitny, miękkolistny i żółty. Do mniej okazałych gatunków należą szafirek groniasty i drobnokwiatowy.

Najpopularniejszym gatunkiem jest szafirek armeński (M. armeniacum). Dorasta do 20 cm wysokości i istnieje kilka barwnych odmian tego gatunku. W kolorze czystej bieli kwitnie odmiana 'Album' lub 'Venus', natomiast na niebiesko 'Heavenly Blue', a różowo - 'Pink Sunraise'. Ciemnoniebieską odmiana o biaych brzegach jest 'Grand Maitre', a jasnoniebieską 'Valerie Finnis' i 'Ocean Magic'. Pełne i szerokie kwiatostany posiadają: 'Blue Spike' oraz 'Fantasy Creation'.

Szafirek drobnokwiatowy (M. botryoides) jest bardzo podobny do armeńskiego, ale jego stożkowaty kwiatostan składa się z mniejszej ilości kwiatów i jest mniejszy. Istnieją dwie formy barwne: biała i niebieska, np. pachnący i w kolorze białym 'Album'. Dwukolorowym gatunkiem jest szafirek groniasty (M. neglectum). Posiada szczytowe jaśniejsze kwiaty, które kontrastują z dolnymi ciemniejszymi, np. na niebiesko kwitnący niebieski 'Mount Hood'.

Dwubarwnym gatunkiem jest także szafirek szerokolistny (M. latifolium), który posiada sterylne jasnoniebieskie kwiaty zebrane na szczycie kwiatostanu i ciemniejsze fioletowe na dole. Liście są znacznie szersze, w porównaniu z poprzednimi gatunkami.

Ciekawy kształt kwiatostanów posiada szafirek błękitny (M. azureum). Jego kwiatostan składa się z gęsto ułożonych jasnoniebieskich lub białych kwiatów, które przypominają dzwonki. Kwiaty rozwijają się od dołu i na górze jednocześnie, podczas gdy te po środku pozostawaj jeszcze pączkach.

Szafirek miękkolistny (M. comosum) w odmianie 'Plumosum' wytwarza długi, szczotkowaty kwiatostan w jasnofioletowym kolorze. Gatunek dorasta do 20 cm wysokości. Zupełnie odmiennym pod względem barwy i kształtu kwiatów jest szafirek żółty (M. macrocarpum). Kwiaty w pełni kwitnienia są różowo-fioletowe i żółkną w miarę starzenia się.

Cebule szafirków sadzimy od połowy września do przepuszczalnej i żyznej gleby. Umieszczamy je na głębokości ok. 5 cm i w rozstawie 10 cm. Rośliny mogą rosną na jednym stanowisku kilka lat. Jeśli jednak chcemy podzielić rośliny i posadzić w innym miejscu, robimy to po uschnięciu liści, czyli zwykle w czerwcu.

Szafirki gęsto i szybko się rozrastają, dlatego odradzamy zbyt gęste sadzenie. Nadają się do uprawy w donicach, na obrzeżach rabaty lub pod drzewami. Można je komponować z innymi wiosennymi roślinami cebulowymi, a także pędzić w doniczkach z przeznaczeniem na wczesnowiosenne kwitnienie, zwykle w okresie Wielkanocnym.

Podobał się artykuł? Podziel się!