Najpopularniejsza jest nadal cebula zwyczajna żółta takich znanych odmian, jak Czerniakowska, Majka, Cymes, a z najnowszych: bardzo wczesna Zorza, średnio wczesna Wama, średnio późna Wojka czy późne Ławica, Wola, Pino. Ich kolory, zależnie od odmiany, są ciemnożółte (Zorza i Wojka), żółto błyszczące (Wama), złotożółte (Ławica), żółto-brązowo-złote (Wola) i bladobrązowa (Pino). Nie brakuje zwolenników odmian w kolorze czerwonym. Łuski i miąższ zawdzięczają swój piękny kolor obecności barwników antocyjanowych. Cebule czerwone mają soczysty i łagodny miąższ. Szczególnie polecana jest średnio wczesna Karmen, o pięknej karminowoczerwonej barwie łuski. Tworzy ona duże cebule o twardym, soczystym, fioletowo-białym, łagodnym w smaku miąższu. W kolorze czerwono-fioletowym jest  średnio późna Wenta i Red Baron. Białych odmian nie jest wiele, do chętnie uprawianych należy Agostana. Cebulę można siać wprost do gruntu, najlepiej na przełomie marca i kwietnia, a zbiera się ją od połowy lipca do połowy września. O kilka tygodni szybciej niż z siewu można uzyskać dojrzałą cebulę z rozsady, przygotowanej wcześniej pod osłonami. Można też wysadzać cebulę dymkę. Cebula lubi gleby bogate w próchnicę, żyzne, wilgotne i przepuszczalne, o odczynie pH od 6 do 7. Na tym samym stanowisku cebulę można uprawiać dopiero po 3–4 latach. Najlepszym przedplonem są warzywa strączkowe lub dyniowate.