Liście roślin cebulowych i ogłowione pędy, które gromadziły substancje zapasowe już dawno zaschły. Niektóre gatunki (tulipany, hiacynty) wymagają corocznego lub co 2 lata wykopywania. Wykopywania nie wymagają pozostałe rośliny cebulowe m.in. krokusy, żonkile, tulipany botaniczne, cebulice, szachownice, czosnki ozdobne. Te gatunki można wykopywać co 4 lata w celu podziału i rozmnożenia ulubionych odmian.

Wykopywanie cebul tulipanów i hiacyntów jest istotne, ponieważ zapobiegamy występowaniu chorób oraz wzmaga to kwitnienie w następnym sezonie. W gorące i suche lata cebule mają tendencję do drobnienia. Powstałe małe cebule potomne osłabiają mateczną i w następnym sezonie wytworzy się rozeta liści, a roślina będzie słabiej kwitła.

Pozostawione w glebie podczas deszczowego okresu mogą być porażane chorobami grzybowymi, np. fuzariozą. Zabieg jest dość istotny również podczas niezbędnej selekcji tulipanów, które zostały zainfekowane przez bakteriozę lub choroby wirusowe. W takim przypadku wszystkie części roślin powinny być spalone. Wykopując cebule uchronimy je także przed szkodnikami glebowymi: nornice, nicienie, krocionogi.

Podczas wykopywania należy uważać, aby nie uszkodzić cebuli. Może ona znajdować się głębiej niż wtedy, kiedy ją sadziliśmy. Nie usuwamy łusek, są one naturalną barierą przed grzybami i chronią mięsiste łuski przed wyschnięciem.

Jeśli posiadamy cebule w doniczkach nie musimy ich wykopywać. Wystarczy, że przeniesiemy je do suchego, przewiewnego i ciepłego, ale nienagrzewającego się pomieszczenia. Ziemia w pojemniku powinna być sucha. W takich warunkach przechowujemy również wykopane, wysuszone cebule. Unikamy piwnic i innych wilgotnych oraz chłodnych miejsc.

Podobał się artykuł? Podziel się!