Odpowiednim terminem siewu marchwi na zbiór letni i jesienny jest kwiecień i maj. W warunkach nawadniania może być kontynuowany nawet do końca czerwca. Marchew przeznaczoną do przemysłu przetwórczego sieje się od połowy kwietnia do połowy maja, a do długotrwałego przechowywania zwykle od początku maja.

Wysoka jakość i plon marchwi zależy od starannie przygotowanej gleby. Kształtne korzenie o wyrównanej długości uzyskamy w głęboko spulchnionej glebie, posiadającej właściwą gruzełkowatą strukturę. Pod wiosenną uprawę marchwi zalecana jest głęboka orka lub głęboszowanie. Marchew uprawia się w przedplonie (rośliny zbożowe), albo po plonie (rośliny na nawóz zielony). Stosowanie obornika w pierwszym roku uprawy nie jest korzystne dla marchwi.

Do produkcji towarowej najczęściej prowadzi się uprawę w redlinach. Uzyskujemy wówczas zwiększony plon o ponad 20-30 proc. w stosunku do innych rodzajów upraw (płask, podwyższone zagony). Do formowania redlin służą specjalne agregaty. Urządzenie rozdrabnia oraz głęboko spulchnia glebę. Prawidłowo uformowana redlina posiada wysokość 20-25 cm oraz szerokość 20-30 cm. Zachowany jest wówczas odpowiedni podsiąk wody. Nie powinna rozpadać się pod ciężarem dorosłego człowieka. Zalecana odległość między redlinami to ok. 68 lub 75 cm. Na każdej redlinie nasiona wysiewa się w 2 rzędy (odległość miedzy rzędami 6-8 cm) lub 3 rzędy (odległość między rzędami 3-4 cm).

Ważnym czynnikiem w uprawie polowej jest właściwe nawożenie mineralne. Powinno być wykonane na podstawie analizy chemicznej. Optymalne dla marchwi zawartości dostępnych form składników pokarmowych (w mg/dcm3 gleby) wynoszą: N (50-80), P (40-60) K (120-150) Mg (60-80) Ca (1000-2000). Jeśli nawożenie prowadzone jest bez analizy gleby, to orientacyjne dawki poszczególnych składników są następujące:
N -70-120 kg/ha
P2O5 -60-80 kg/ha
K2O -150-200 kg/ha

Istotnym składnikiem wpływającym na wzrost plonu marchwi jest azot. Należy przestrzegać zalecanych dawek, gdyż niektóre odmiany marchwi mają tendencję do kumulacji szkodliwych azotanów. Do nawożenia azotowego najlepiej nadaje się mocznik. Na glebach o odczynie zasadowym także siarczan amonu. Przy uprawie odmian późnych, na słabszych stanowiskach, dawkę nawozu azotowego warto podzielić. Przedsiewnie stosujemy 80-90 kg w formie mocznika lub siarczanu amonu. Drugą dawkę w ilości 30-40 kg/ha w formie saletry amonowej dodajemy pogłównie, czyli po 4-6 tygodniach od siewu. Nadmiar azotu w glebie wykazuje działanie antagonistyczne, hamując przyswajanie wapnia przez rośliny. Nawożenie azotem w początkowej fazie uprawy powinno wynosić ok. 40 % całkowitej dawki azotu.