Wysadzanie roślin na miejsce stałe jest dla nich silnym stresem. W niekorzystnych warunkach glebowo-klimatycznych objawy stresu mogą się nasilić. Przejawiają się one chorobami fizjologicznymi, które mogą prowadzić do opóźnienia owocowania, pogorszenia jakości i ilości plonu, a nawet do zamierania roślin. Objawy niedoboru poszczególnymi składnikami mineralnymi, charakterystyczne dla każdego z nich, widoczne są w postaci chloroz na liściach lub pędach roślin.

Brak przyswajalności azotu przez pomidory najczęściej spowodowane jest uszkodzonym i słabo rozbudowanym systemem korzeniowym, zasoleniem podłoża lub niskim pH gleby. W przypadku takich objawów interwencyjnie można zastosować kilkukrotny oprysk 0,5 proc. roztworem saletry wapniowej.

Równie groźny jest nadmiar azotu, który hamuje pobieranie potasu. Pomidory później owocują, kwiatostany są zniekształcone, silnie jest rozbudowana masa wegetatywna, rośliny atakowane są przez choroby grzybowe (zaraza ziemniaka), owoce mogą być niewłaściwie wybarwione (tzw. zielona piętka). Ten ostatni objaw może być skutkiem niedoboru potasu w roślinie. W uprawie pomidorów pod osłonami trzeba unikać stosowania azotu w formie amonowej N-NH4.

Zaburzenia w odżywianiu potasem często występują przy przenawożeniu azotem. Niedobór potasu objawia są nekrotycznymi plamami na brzegach najstarszych liści. Oprócz tych objawów występuje także nierównomiernie wybarwienie owoców, załamywanie gron, które może być również spowodowane wysoką temperaturą w czasie kwitnienia lub brakiem światła. W przypadku niedoboru potasu interwencyjnie można stosować siarczan potasu w stężeniu 0,2-0,3 proc. Nadmiar potasu w roślinie występuje bardzo rzadko.

Niedobór fosforu najczęściej występuje w początkowym okresie wzrostu rośliny zwłaszcza, kiedy jest duża różnica temperatury między podłożem, a powietrzem. Deficyt fosforu objawia się fioletowym wybarwieniem dolnej strony blaszki liściowej. Dłużej utrzymujący się niedobór może prowadzić do zdrewnienia szyjki korzeniowej, co późniejszym okresie wzrostu może prowadzić do drobnienia owoców. W tym miejscu pęd nie przyrasta na grubość i roślina nie będzie właściwie odżywiona. W skrajnych przypadkach, w czasie wysokiej temperatury i silnej transpiracji może dochodzić do filcowania korzeni i zamierania roślin. Zaburzenia w odżywianiu fosforem niwelujemy stosując dolistnie kwaśny fosforan potasowy lub fosforan amonowy w stężeniu 0,2-0,3 proc.