Lnianka siewna była uprawiana w Polsce od wieków. Po drugiej wojnie światowej zajmowała drugie miejsce (po rzepaku) wśród roślin oleistych pod względem powierzchni uprawy. Później została zapomniana na korzyść wyżej plonującego rzepaku. Ostatnio rośliny lnianki zebrane w fazie zielonej łuszczynki wykorzystywano do tworzenia kompozycji z kwiatów suchych. Natomiast obecnie zwraca się uwagę na dużą zawartość kwasów nienasyconych w oleju z lnianki, co sprawia, że długo zachowuje on świeżość. Jest to ważne zarówno przy wykorzystaniu spożywczym, jak i energetycznym. Bardzo ważna jest także niższa niż u rzepaku temperatura krzepnięcia oleju z lnianki (–18 st.C).

Wymagania
Lnianka należy do rodziny kapustnych. Jest rośliną jednoroczną jarą lub ozimą. Korzeń ma palowy, ze słabo rozwiniętymi korzeniami bocznymi sięgającymi 40–60 cm. Łodygę sztywną, rozgałęziającą się w górnej części. Nasiona lnianki zawierają przeciętnie 33 proc. tłuszczu (forma ozima zawiera więcej tłuszczu niż jara). Masa 1000 nasion waha się od 0,8 do 1,6 g.

Minimalna temperatura kiełkowania nasion lnianki wynosi 1 st.C, a optymalna 10–12 st.C, wschody następują po 8–10 dniach. Lnianka ozima odznacza się większą od rzepaku ozimego odpornością na mróz. Gdy temperatura w styczniu spada poniżej –23 st.C (i nie ma śniegu), a w lutym do –29 st.C (a warstwa śniegu ma grubość 10 cm), lnianka, w odróżnieniu od rzepaku, nie wymarza.

Lnianka jara jest natomiast wytrzymała na przymrozki wiosenne. Ma najmniejsze spośród roślin oleistych wymagania wodne. Dlatego nadaje się do uprawy w rejonach i latach o mniejszych opadach. Okresowe susze w niewielkim stopniu obniżają zawartość tłuszczu w nasionach. Susza podczas kwitnienia i dojrzewania nasion może jednak obniżać plon nasion. Zarówno lnianka ozima, jak i jara mają małe wymagania glebowe, chociaż na glebach lepszych plonują wyżej niż na słabszych. Dobrze znoszą małe zakwaszenie gleby. Dobre plony nasion można uzyskać na glebach średnio zwięzłych, a słabe na podmokłych, gliniastych i ilastych, bo utrudnione są wschody roślin.

Uprawa i nawożenie
Lniankę ozimą uprawia się po tych samych przedplonach co rzepak ozimy. Ze względu jednak na późniejszy siew lnianki (II dekada września) niż rzepaku mogą to być także przedplony później zbierane z pola.