Lucernę z przeznaczeniem na sianokiszonkę kosi się od początku pąkowania do początku kwitnienia, kiedy widoczne są pąki kwiatowe, a 5–10 proc. roślin rozpoczyna kwitnienie.

Skoszone rośliny trzeba poddać jak najwcześniejszemu dosuszaniu. Dlatego bezpośrednio po koszeniu rozrzuca się ściętą masę. Lucerna podsusza się wolniej niż trawy, przy słonecznej pogodzie skoszona masa podsuszy się w ciągu 1 -1,5 dnia, przy jej 2-3-krotnym przetrząsaniu. Im krótszy jest czas podsuszania, tym mniejsze są straty składników pokarmowych i mniejsze ryzyko wtórnego zawilgocenia zielonki.

Pozostawienie ściętej masy na polu dłużej niż 2 dni może spowodować zbytnie przesuszenie zielonki, co utrudni jej rozdrobnienie. Nadmierne przesuszenie powoduje też ubicie i usunięcie powietrza z zakiszanej masy, co wpłynie na pogorszenie fermentacji.

Zawartość suchej masy powinna wynosić 30-35 proc. dla materiału zakiszanego na pryzmie, bądź w silosie przejazdowym lub 45 proc. dla zakiszania w belach. Zawartość suchej masy można sprawdzić skręcając pęk roślin w rękach. Jeśli podczas ich wykręcania nie wydobywają się płyny, ręce nie są wilgotne uznać można, że zawartość suchej masy roślin stanowi ok. 30 proc.

Podsuszoną zielonkę zagrabia się w wały. W zależności od sposobu zakiszania, jeśli będzie przeprowadzane na pryzmie lub w silosie przejazdowym podsuszoną masę zbiera się przyczepą samozbierającą. Przy zakiszaniu w belach zbiór przeprowadza się prasą belującą z dozownikiem do zakiszania pasz.

Podobał się artykuł? Podziel się!