W świetle wymogów rolnictwa zrównoważonego będącego jednym z pakietów programu rolnośrodowiskowego, szczególnego znaczenia nabiera uprawa roślin strączkowych.

Wielu rolników z niechęcią myśli o nich, ze względu na dużą zawodność plonowania. Zmienność w latach jest rzeczywiście spora, ale można ją ograniczyć, rezygnując z uprawy w czystym siewie na rzecz mieszanki strączkowo-zbożowej. Zachęcają do tego także przepisy, które nie kwalifikują takiej uprawy jako zasiew zbożowy, i bonusy finansowe w formie dopłat.

Mieszanki odznaczają się wieloma zaletami, jak: możliwość uprawy na słabszych glebach i w gorszych stanowiskach, dobra wartość przedplonowa, obniżone koszty nawożenia azotem, wspomniane już mniejsze ryzyko plonowania roślin strączkowych niż w siewach czystych i wreszcie duża wartość paszowa plonu.

Oprócz efektów produkcyjnych, niewątpliwym plusem są też względy środowiskowe i mam tu na myśli zmniejszenie presji chorób grzybowych w zbożach.

Jest to ważne, gdyż od kilku lat ich udział w strukturze zasiewów stanowi ok. 3/4 całkowitej powierzchni gruntów ornych.

Na potwierdzenie przytoczę wyniki doświadczenia zrealizowanego w latach 2010-2012 przez Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu. Jego wyniki zostały zaprezentowane na tegorocznej sesji IOR w Poznaniu. Zespół badawczy pod kierownictwem prof. Marcina Kozaka przyjął za cel określenie zdrowotności pszenżyta jarego w mieszankach zbożowo-strączkowych z różnym udziałem obu komponentów. Pszenżyto jare odmiany Milkaro (HR Strzelce) wysiewano z dwiema odmianami łubinu żółtego: Dukat i Maister (Poznańska Hodowla Roślin). Stosowano siew czysty pszenżyta oraz w mieszance. Udział zboża był różny, od 20 do 80 proc. Jeszcze do niedawna pszenżyto jare uważane było za gatunek o stosunkowo dobrej zdrowotności. Obecnie obserwuje się w nim wiele chorób, przy czym powodują one duży spadek plonu.

Najczęściej porażane jest przez rdzę brunatną i septoriozę liści, a także przez mączniaka prawdziwego i septoriozę plew. Pozostałe choroby, tj. rynchosporioza, fuzarioza kłosów, brunatna plamistość liści i choroby podstawy źdźbła, występują rzadziej.