Zimowit (Colchicum) jest dość nietypową rośliną o swoistej biologii rozwoju. We wrześniu i październiku z cebuli wyrasta kilka kwiatów, które wyglądem przypominają kwiaty krokusa, ale są znacznie większe. Kwitnące kobierce zimowitów w ogrodzie robią duże wrażenie. Wiosną na wysokości ok. 30 cm wyrastają długie liście oraz nasienniki, które następnie w czerwcu usychają.

Aby zimowity zakwitły jesienią, należy jego bulwy posadzić w sierpniu. Roślina bujnie kwitnie i rozrasta się na stanowisku słonecznym oraz w przepuszczalnej i średnio wilgotnej glebie. Zimowity mogą być sadzone zarówno na rabatach, jak również w donicach. Nie wymagają wykopywania i na jednym miejscu mogą rosnąć kilka lat. Są całkowicie mrozoodporne.

Bulwy sadzimy w odległości co 20 cm, na głębokości około 15 cm. Pod koniec czerwca, kiedy zaschły im liście, możemy wykopać bulwy roślin silnie rozrośniętych. Po wykopaniu trzeba oddzielić bulwy potomne i najlepiej od razu posadzić je na nowe miejsce.

W ogrodach najczęściej spotykany jest zimowit jesienny (C. autumnale). W stanie naturalnym jest rośliną chronioną i można go spotkać na terenach podgórskich. Jedna bulwa może wydać do kilku lila różowych kwiatów, które osiągają 15 cm wysokości. Istnieje kilka odmian zimowita jesiennego, których kwiaty występują w innym kolorze lub są pełne.

Z dostępnych na rynku odmian warto wymienić na biało kwitnące 'Album' i 'Albiflorum'. Odmiana 'Antares' wytwarza biało-fioletowe, a 'Purpureum' purpurowe kwiaty. Pełne kwiaty posiada mieszańcowa odmiana 'Waterlily'. Innym gatunkiem, którego warto posiadać w ogrodzie jest zimowit powabny (C. speciosum), zwany także okazałym, który wyróżnia się dużymi kwiatami i długim kwitnieniem.