Woda wykorzystywana w ochronie roślin w zależności od miejsca pochodzenia odznacza się odmiennym odczynem oraz różną zawartością i stężeniem związków mineralnych.

Znaczna liczba preparatów zawiera substancje czynne w formie soli lub słabych kwasów, a woda - kationy wapnia, magnezu, żelaza, manganu, które wpływają na jej twardość. W roztworach wodnych środków ochrony roślin występuje zatem szereg oddziaływań między cząsteczkami wprowadzonej substancji czynnej a tymi kationami.

W celu podniesienia skuteczności działania preparatów często w etykietach zalecany jest dodatek adiuwantów. Ich wpływ sprowadza się do poprawy właściwości fizyko-chemicznych cieczy użytkowej (adiuwanty modyfikujące), co pozwala m.in. na mieszanie ze sobą różnych agrochemikaliów i zmniejszenie ujemnego oddziaływania cieczy na elementy konstrukcyjne opryskiwacza (zapobieganie korozji).

Najlepiej sięgać po adiuwanty wielofunkcyjne (np. Activ 5, As 500 SL, Atpolan Bio 80 EC, EntoMaxx pH, Lewar Ph-Fungi), które w zależności od przeznaczenia zawierają surfaktanty, oleje, związki mineralne, regulatory pH, substancje antyznoszeniowe, humektanty (związki zapobiegające szybkiemu wysychaniu kropel) i inne substancje o ptymalizujące.

DLACZEGO PREPARAT SŁABO DZIAŁA?

Jedną z przyczyn mniejszej skuteczności stosowanych preparatów jest słabsza rozpuszczalność zawartych w nich związków ze względu na duże ilości żelaza w wodzie. Wchodzi ono w reakcje z nimi, powodując wytrącanie osadu, który zatyka rozpylacze. W wypadku powstawania struktur mniejszych, które docierają do roślin i są widoczne po odparowaniu wody z cieczy opryskowej, dochodzi do ograniczonego kontaktu substancji czynnej ze skórką liścia. Jest ona w sposób fizyczny związana, co obserwuje się, kiedy po przeprowadzeniu zabiegu opryskiwania na powierzchni liści wytrąca się z roztworu osad lub pozostają drobne kryształki, w których zostaje zatrzymana substancja czynna z preparatu.

Z kolei duże ilości jonów wapnia i magnezu w wodzie powodują słabsze działanie herbicydów zawierających glifosat. Reagują one bowiem z cząsteczkami glifosatu, w efekcie czego powstają jego sole mniej aktywne biologicznie. Jedynie sole amonowe nie wpływają ujemnie na skuteczność glifosatu, dlatego polecane jest dodawanie do herbicydów zawierających tę substancję czynną siarczanu amonu jako substancji wspomagającej.