Choroba występuje tam, gdzie w zmianowaniu pojawiają się często rośliny z rodziny kapustnych. Dogodne warunki do jej wystąpienia panują na glebach o niskim pH, ubogich w wapń, z tendencją do zalewania i zaskorupiania się, o niedostatecznym dostępie powietrza i wysokiej wilgotności.

Sprawcą kiły kapusty jest pierwotniak Plasmodiophora brassicae, występujący na całym świecie i jak sama nazwa wskazuje porażający rośliny z rodziny kapustnych. Rozprzestrzenia się poprzez maszyny i narzędzia rolnicze, obuwie, deszcz, wodę gruntową, obornik, oraz z odrobinami gleby przenoszonymi przez wiatr. Może przetrwać w glebie ponad 10 lat pod postacią zarodników przetrwalnikowych, które cechują się dużą odpornością na niekorzystne czynniki środowiska, jak mróz, susza, brak żywiciela.


Rozwiązaniem o realnych szansach powodzenia w uprawie rzepaku, jest wybór odmian o podwyższonej odporności na występowanie tego patogenu. Aktualnie na rynku dostępne są trzy odmiany:
Mendel F1, niemieckiej hodowli NPZ-Lembke
SY Alister, szwajcarskiej Syngenty
Andromeda, francuskiej Limagrain


Zastosowanie odmian odpornych na terenach, na których występuje kiła nie zwalnia jednak z obowiązku przestrzegania zasad racjonalnej agrotechniki, jak na przykład:
Uprawa rzepaku na glebach o uregulowanym odczynie pH - powyżej 5,8;
Udział rzepaku w płodozmianie nieprzekraczający 25 proc.;
Rezygnacja z gorczycy w międzyplonach ścierniskowych.
Zwalczanie chwastów z rodziny kapustowatych.