Czynnikiem gwarantującym zwiększenie plonów jest wysiew materiału z pewnego źródła, wpisanego do katalogu krajowego lub wspólnotowego – informuje PIORiN. Przy wyborze konkretnej odmiany warto wykorzystać wyniki Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego oraz uwzględnić Listę Zalecanych Odmian dla danego rejonu.

Materiał siewny, który znajduje się w obrocie powinien być w zamkniętych opakowaniach, zaopatrzony w etykiety urzędowe lub etykiety przedsiębiorców. Ich kolory określają kategorię i stopień materiału siewnego, mogą być:
- białe z ukośnym fioletowym paskiem – dla kategorii elitarny w stopniu PB/III lub PB/II (przedbazowy),
- białe – dla kategorii elitarny w stopniu B (bazowy),
- niebieskie – dla kat. Kwalifikowany C1 (kwalifikowany pierwszego rozmnożenia),
- czerwony – dla kat. Kwalifikowany C2 (kwalifikowany drugiego rozmnożenia).

Informacje zawarte w etykiecie określają m.in. gatunek, odmianę, stopień kwalifikacji, numer partii, informują o dacie zamknięcia opakowania, nazwie przedsiębiorcy, jego numerze z rejestru przedsiębiorców, masie materiału siewnego.

Etykieta gwarantuje, że materiał siewny był oceniony urzędowo lub pod urzędowym nadzorem. Co oznacza, że w trakcie jego wytwarzania były przeprowadzone lustracje sprawdzające, jak również że spełnia on wymagania jakościowe takie jak zdolność kiełkowania czy czystość.

Sprzedażą takiego materiału mogą się zajmować tylko przedsiębiorcy lub rolnicy wpisani do rejestrów prowadzonych przez Wojewódzkich Inspektorów Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Osoba, która kupuje materiał siewny powinna żądać od sprzedającego odpowiednich dokumentów potwierdzających zakup. Na fakturze zakupu musi się znaleźć informacje o nazwie gatunku i odmiany, kategorii lub stopniu kwalifikacji oraz numer partii materiału siewnego.

Faktura jest dokumentem niezbędnym przy składaniu wniosków o dotacje do zakupionego materiału siewnego użytego do siewu. Etykieta natomiast stanowi dowód w wypadku reklamacji.

Źródło: farmer.pl