Produkcja nasienna ma podstawową zaletę - zapewnia natychmiastowy zbyt materiału, ale by odbiorca (hodowca) przyjął wyprodukowane ziarno, musi ono spełniać określone wymagania. Oznacza to, że jeśli chcemy zajmować się reprodukcją materiału siewnego nie możemy pozwolić sobie na błędy w uprawie, bo te są niewybaczalne. Jakiekolwiek pójście na skróty, najmniejsze zaniechanie może spowodować zdyskwalifikowanie materiału. Prowadzenie plantacji reprodukcyjnej wymaga sumienności, wręcz perfekcjonizmu.

Andrzej Torzewski ze wsi Łaziska, w powiecie wągrowieckim (woj. wielkopolskie), z pasją zajmuje się reprodukcją polową, sieje różne odmiany poszczególnych gatunków roślin. Jak mówi rolnik, plantacje nasienne prowadzi odkąd pamięta i jest to jego zamiłowanie. O rodzinnej tradycji prowadzenia plantacji nasiennych świadczą urządzenia znajdujące się w gospodarstwie pochodzące z 1917 r., wykorzystywane kiedyś do czyszczenia ziarna/nasion przez dziadka obecnie gospodarującego Andrzeja Torzewskiego.

WYBÓR I PRZYGOTOWANIE STANOWISKA

- Na początku trzeba wybrać odpowiednie stanowisko pod uprawę, na którym ryzyko zanieczyszczenia ze strony samosiewów tego samego lub ściśle powiązanego gatunku jest minimalne. Przedplon na danym polu powinien umożliwić oczyszczenie pola z materiału zarówno roślin uprawnych, jak i gatunków chwastów - po zbiorach. W przypadku reprodukcji zbóż należy wybierać pola, gdzie wcześnie przez rok, najlepiej dwa lata nie uprawiano gatunków zbożowych. Wymogi dobrego przedplonu spełnia rzepak, po którym wysiewam ziarno pszenicy oraz pszenżyta - mówi Andrzej Torzewski.

W reprodukcji polowej obowiązuje zachowanie wysokich standardów agrotechnicznych dotyczących uprawy, nawożenia i ochrony roślin. Na polu pod plantację nasienną po zbiorze przedplonu rolnik stosuje płytkie uprawki, które zapobiegają stratom wody z głębszych warstw. 3-4-krotne zabiegi z wykorzystaniem brony talerzowej mają na celu zniszczenie kiełkujących chwastów. Orka przedsiewna niszczy samosiewy rzepaku.

Nawożenie opiera się na analizie gleb pod kątem zawartości makroskładników (P, K, Mg, N) i dopiero po jej uzyskaniu ustalana jest wielkość dawek (rolnik aplikuje ok. 150 kg K2O/ha, 170 kg P2O5/ha, 170 kg N/ha). Jesienią podawane są nawozy mineralne fosforowo-potasowe oraz siarka, wczesną wiosną nawóz płynny RSM-S, później nawozy saletrzane. Wapnowanie w gospodarstwie przeprowadzane jest wg potrzeb, przeważnie po rzepaku, co 3 lata.

OCHRONA NA 100 PROCENT