Rolnicy chcą uzyskać wysokie plony zbóż i o takiej jakości, która umożliwi łatwą sprzedaż nadwyżek ziarna wyprodukowanego w gospodarstwie. Już od początku, niestety, pojawiają się zagrożenia, które utrudniać mogą uzyskanie znacznej, a tym samym opłacalnej ilości ziarna z hektara. Jednym z ważnych zagrożeń są grzyby lub inne patogeny powodujące choroby już na początku wegetacji lub rozwijające się w utajony sposób, a powodujące widoczne szkody i straty w późniejszym okresie wegetacji. Znajomość tych sprawców chorób może ułatwić przygotowania do ich zwalczania np. poprzez wykonanie zaprawiania materiału siewnego lub wykonanie opryskiwania plantacji już w czasie wegetacji. Poniżej przedstawiono najważniejsze choroby, których sprawców trzeba zwalczać, wykonując zaprawianie materiału siewnego. Nie ma bowiem innego sposobu chemicznej walki z nimi.

niec cuchnaca 2.jpg

Autor: M.Korbas

Opis: Śnieć cuchnąca

ŚNIEĆ CUCHNĄCA PSZENICY (Tilletia caries)
ŚNIEĆ GŁADKA (Tilletia foetida)

Groźne choroby dla pszenicy, zwłaszcza ozimej, ale obecne również w jarej. Podczas wegetacji chore rośliny są sinozielone, niskie, silnie rozkrzewione. Po wykłoszeniu, podczas tworzenia się ziarna, w miejscu ziarniaków powstają sorusy wypełnione początkowo mazistą masą grzybni i zarodników. Przechodząc przez porażony łan, wyczuwa się zapach zepsutych ryb (grzyb wytwarza alkaloid – ryboflawinę o charakterystycznym zapachu). W chorych kłosach porażone zostają wszystkie ziarniaki. Przed zbiorem są one lekkie i wypełnione brunatną, sypką masą głównie zarodników i grzybni, sprawcy choroby.

Porażone ziarniaki nazywa się sorusami lub balonikami – ponieważ są prawie kuliste i lekkie (mają małą masę). Źródłem tych chorób są teliospory przenoszone na powierzchni ziarna, przede wszystkim w bruzdce lub bródce ziarniaka. Sprawców chorób można tylko zwalczać, wykonując zaprawianie materiału siewnego.