Magnez i siarka wpływają w znaczącym stopniu na tworzenie chlorofilu oraz asymilację dwutlenku węgla, jak też niektórych enzymów i witamin. „Odpowiadają” też za przerób azotu w pełnowartościowe białka, przy ich niedoborze gromadzą się w roślinach niepożądane, niebiałkowe formy tego składnika: azotany i amidy .

Z niedoborem magnezu spotykamy się najczęściej na lekkich, zakwaszonych glebach, wykazujących z reguły niską zawartość Mg (poniżej 3 mg/100 g gleby). Niemniej również na glebach zwięźlejszych, wykazujących większą zasobność, obserwuje się często niedobór magnezu w roślinach. Przyczyną są zwykle wysokie dawki nawozów potasowych i azotowych (głównie w formie amonowej – NH4), ograniczających jego wykorzystanie z gleby (antagonizm). Gorsze pobieranie zachodzi również przy niekorzystnych warunkach pogodowych: suszy, niskich temperaturach w okresie jesiennym i wiosennym, jak też nadmiernych opadach, kiedy następuje wymywanie magnezu poza zasięg systemu korzeniowego. Stąd więcej magnezu znajduje się zwykle w głębszej warstwie profilu glebowego (15-25 cm).

Objawy niedoboru magnezu są najczęściej widoczne jesienią lub wczesną wiosną na zasiewach zbóż (po wykształceniu 2-3 liści), które uważane są za rośliny wskaźnikowe. Objawia się to w postaci ciemniejszych i jaśniejszych skupień chlorofilu (zielonego barwnika) biegnących wzdłuż nerwów. Zjawisko to określa się mianem marmurkowatości lub perełkowatości. W oddali widoczne są place lub pasy żółknących młodych roślin zbóż. W późniejszych fazach rozwojowych, kiedy system korzeniowy wnika w głębsze warstwy gleby, objawy te mogą zanikać. W przypadku roślin dwuliściennych (okopowe, oleiste, strączkowe i motylkowe drobnonasienne, warzywa, tytoń, chmiel, drzewa i krzewy owocowe), niedobór magnezu objawia się w późniejszym okresie, poczynając od najstarszych liści, w postaci przejaśnień pomiędzy nerwami. Chloroza stopniowo powiększa się, powodując w skrajnych przypadkach obumieranie blaszki liścia, zielone pozostają jedynie nerwy. Należy dodać, że widoczne na roślinach objawy niedoboru składników, w tym magnezu, powodują zwykle straty w plonach przekraczające 20%. Często jednak są to niedobory niewidoczne wizualnie, tzw. utajone, możliwe do wykrycia po analizie chemicznej roślin. Widoczne są również straty w plonach.