Skutki zakwaszania

Odczyn gleby decyduje o jej życiu biologicznym i przyswajalności składników pokarmowych, zarówno makro-, jak i mikroelementów. Na glebach bardzo silnie zakwaszonych (o pH 4) azot, fosfor, potas, wapń, magnez są bardzo słabo dostępne dla roślin. Przyswajalność ich zwiększa się w miarę wzrostu pH. Optimum dostępności azotu, fosforu i potasu dla korzeni zaczyna się dopiero przy pH powyżej 6. Przy niskim pH najmniej spośród makroelementów dostępny dla roślin jest magnez. To tłumaczy bezwzględną konieczność nawożenia wapnem i magnezem gleb zakwaszonych i jednocześnie ubogich w magnez.

Część ważnych dla roślin mikroelementów: żelazo, miedź, cynk, mangan, kobalt jest bardziej dostępna na glebach zakwaszonych. Z kolei molibden najlepiej dostępny okazuje się na glebach zasadowych, a bor na glebach lekko kwaśnych i obojętnych.

Na glebach kwaśnych w roztworze glebowym uruchamia się wolny glin i występuje też nadmierna koncentracja manganu – pierwiastków, które zakłócają i hamują wzrost korzeni u niektórych roślin. Na nadmiar glinu bardzo wrażliwe są jęczmień i lucerna, wrażliwy jest rzepak, a żyto, łubin żółty, groch polny, seradela są bardzo tolerancyjne. Z kolei na nadmiar manganu bardzo wrażliwą obok lucerny i jęczmienia okazuje się kukurydza cukrowa, dużą wrażliwość wykazuje (obok rzepaku) koniczyna biała, a tolerancyjne są trawy pastewne i słonecznik.