Mineralizacja próchnicy jest ściśle powiązana z zawartością i dostępnością azotu mineralnego. Zawsze większa część materii podlega mineralizacji, a mniejsza humifikacji. Szacuje się, że na rozłożenie tony słomy bakterie potrzebują do 8 kg N, stąd zaleca się stosowanie 1 kg N/100 kg przyoranej słomy.

Jeśli nie wprowadzi się azotu substancja organiczna dłużej będzie zalegać w glebie, dlatego dla przyspieszania mineralizacji zalecane jest stosowanie nawozu azotowego bezpośrednio na słomę. Stosuje się azot w ilości 5–10 kg N/t przyoranej słomy wykorzystując przeważnie mocznik lub RSM. Dawka azotu zależy od warunków glebowych i składu chemicznego słomy, zwłaszcza od stosunku C:N.

Na glebach piaszczystych, ubogich w azot lub ciężkich i wilgotnych, gdzie intensywność mineralizacji jest niska powinno się stosować się górną dawkę azotu, natomiast na stanowiskach o dobrej strukturze i bogatych w próchnicę dolny jej zakres.

Wprowadzanie większej dawki azotu nie przełoży się na wzrost zawartości próchnicy w glebie. Poza tym nawożenie niewielkimi dawkami azotu przyspiesza procesy rozkładu poprzez stymulację intensywności wiązania wolnego azotu.

Można zrezygnować z nawożenia słomy rzepakowej, która jest bogatsza w azot w porównaniu ze słomą zbożową, ale tylko przy dużej zasobności tego składnika w glebie, gdy rzepak był właściwie nawożony i uprawiany na żyznej glebie. Słomę zbóż, gdzie C:N stanowi od 100:1 do 60:1 nawozi się azotem.

Podobał się artykuł? Podziel się!