Specyficzna rola siarki wynika z funkcji, jaką odgrywa ona w metabolizmie roślinnym. Jest nieodzowna do syntezy szeregu istotnych związków organicznych - takich jak m.in. cysteina, cystyna, metionina, glutation, ferredoksyna, koenzym A, tiamina, biotyna - jak i nieorganicznych. Niedobór siarki w środowisku glebowym powoduje niewłaściwy rozwój roślin oraz obniżenie jakości biologicznej plonu.

Od lat 90. XX wieku obserwowany jest stopniowy spadek zawartości siarki w glebach. Wynika on z malejącej emisji związków siarki do atmosfery przez przemysł, jak również zmniejszonego zużycia nawozów naturalnych, organicznych i niskoprocentowych mineralnych zawierających w swoim składzie balast, w tym obecną w nim siarkę. Obszar gruntów wykazujących niedobór siarki szacowany jest na ok. 60 proc. użytków rolnych.

Niska zasobność gleb w siarkę hamuje wzrost roślin, co wynika z ograniczonej efektywności wykorzystania azotu przez rośliny. Brak kg siarki w stosunku do potrzeb obniża pobranie przez rzepak 10-15 kg azotu. Z kolei nawożenie siarką daje znaczący wzrost plonu jedynie przy dużych dawkach azotu. Przy niedoborze siarki rośliny akumulują dużo azotanów, co wynika z obniżenia się zdolności do ich redukcji. Niedobór siarki obniża jednocześnie zawartość cukrów prostych i tłuszczu.

Rośliny dobrze odżywione siarką produkują więcej lotnych związków, które działają odstraszająco, a nawet toksycznie na niektóre patogeny. Nie bez powodu panuje zatem opinia, że siarka działa jak fungicyd.

Dodatnim efektem dużej emisji związków siarki do atmosfery w latach 80. była zdecydowanie mniejsza presja patogenów grzybowych niż obecnie, co było skutkiem budowania przez rośliny naturalnej odporności.

W aktualnej sytuacji, nawożenie tego gatunku siarką musi być standardem, a nie tylko ewentualnym uzupełnieniem wykonanym według uznania plantatora.

Niedostatek siarki - szczególnie w początkowym okresie - jest trudny do zidentyfikowania i często mylony z niedoborem azotu. Konsekwencją złego rozpoznania jest niejednokrotnie zwiększanie dawki nawożenia azotowego powodującego (ku zaskoczeniu plantatora) jeszcze większe problemy metaboliczne roślin i zdecydowanie niższy od przewidywanego plon nasion rzepaku.