Mineralizacja próchnicy jest ściśle powiązana z zawartością i dostępnością azotu mineralnego. Szacuje się, że na rozłożenie tony słomy bakterie potrzebują do 8 kg N. W nawożeniu wykorzystuje się przeważnie mocznik lub RSM i stosuje 5–10 kg N/t przyoranej słomy. Dawka azotu zależy od warunków glebowych i składu chemicznego słomy, zwłaszcza od stosunku C:N. 

Wprowadzanie większej dawki azotu nie przełoży się na wzrost zawartości próchnicy w glebie. Poza tym nawożenie niewielkimi dawkami azotu przyspiesza procesy rozkładu poprzez stymulację intensywności wiązania wolnego azotu. W procesie rozkładu zawsze większa część materii podlega mineralizacji, a mniejsza humifikacji.

Na glebach piaszczystych, ubogich w azot lub ciężkich i wilgotnych, gdzie intensywność mineralizacji jest niska powinno się stosować się górną dawkę azotu, natomiast na stanowiskach o dobrej strukturze i bogatych w próchnicę dolny jej zakres.

W przypadku słomy rzepakowej, która jest bogatsza w azot w porównaniu do słomy zbożowej, można odstąpić od aplikacji azotu. Jednak tylko pod warunkiem dużej zasobności azotu w glebie, gdy rzepak był właściwie nawożony i uprawiany na żyznej glebie.

Podobał się artykuł? Podziel się!