Niska zasobność w siarkę przyswajalną jest wynikiem przede wszystkim ograniczenia przez przemysł emisji tego pierwiastka do atmosfery oraz spadku zużycia nawozów naturalnych – przede wszystkim obornika.

Siarka jest dla organizmów żywych ważnym elementem strukturalnym, gdyż podobnie jak azot wchodzi w skład aminokwasów i białek. Jako składnik enzymów, witamin, chlorofilu, olejków gorczycznych i innych metabolitów, jest niezbędna dla przebiegu najważniejszych procesów fizjologicznych. Związki siarki biorą udział w procesie fotosyntezy, oddychania, redukcji azotynów, wiązaniu azotu atmosferycznego. Rośliny dobrze zaopatrzone w siarkę charakteryzują się większą odpornością na stresy środowiskowe, takie jak: mróz czy susza, a także na stresy wywołane nalotem szkodników czy zarodników grzybów. Odpowiednie zaopatrzenie roślin w siarkę jest zatem istotnym czynnikiem plonotwórczym oraz warunkiem pozyskania produktów roślinnych pożądanej jakości.

Niezwykle istotnym zagadnieniem jest współdziałanie azotu i siarki polegające na lepszym wykorzystaniu azotu z nawozów mineralnych na skutek dodatku siarki. Dlatego bardzo ważnym zagadnieniem jest uzupełnianie niedoborów tego składnika pokarmowego za pomocą nawozów mineralnych tak w postaci stałej jak i płynnej ale zawierających siarkę. Nawozy z dodatkiem siarki są szczególnie zalecane pod rośliny siarkolubne takie jak: rzepak, groch, rośliny motylkowate, , burak cukrowy i ćwikłowy. Korzystne efekty plonotwórcze uzyskuje się także po zastosowaniu nawozów z dodatkiem siarki pod zboża i kukurydzę.

IUNG-PIB w Puławach porównywał efektywność działania nawozów stałych i płynnych bez dodatku i z dodatkiem siarki w uprawach roślin zbożowych (jarych i ozimych) oraz w rzepaku. Z przeprowadzonych badań wynika, że najlepsze efekty produkcyjne uzyskuje się stosując nawozy z dodatkiem siarki. Prace dowiodły także korzystnego wpływu nawozów zawierających siarkę na cechy jakościowe ziarna zbóż a przede wszystkim na większą zawartość glutenu.