Liczne badania wykazały, że rzepak, w zależności od warunków siedliskowo-klimatycznych, reaguje istotnym wzrostem plonu nasion na wiosenne nawożenie azotem w dawce do 200 kg N/ha, a uprawiany po roślinach strączkowych efektywnie wykorzystuje ten składnik do poziomu 160 kg N/ha. Plonotwórcze działanie nawożenia azotem jest uwarunkowane współdziałaniem wielu czynników, z których za najbardziej znaczące uważa się rodzaj gleby, warunki klimatyczne i technologie uprawy.

Jesienne zapotrzebowanie na azot zależy od terminu siewu rzepaku i powiązane jest z zaawansowaniem rozwoju wegetatywnego. Rośliny późno wysiane, które wykształciły przed zimą tylko sześć liści, pobierają 15-50 kg N z ha w zależności od zagęszczenia łanu. Natomiast rośliny wysiane wcześniej (10 liści) potrzebują 50-100 kg N, dlatego na dobrych stanowiskach nie zawsze występuje konieczność przedsiewnego stosowania azotu. Azot stosowany jesienią powinien być w formie amonowej, która sprzyja wykształceniu lepszego systemu korzeniowego oraz zwiększa zimotrwałość rzepaku. Podobną formę nawozu wykorzystujemy do wczesnowiosennej (I) pogłównej dawki azotu; zastosowana w formie siarczanu amonu zabezpiecza potrzeby pokarmowe na siarkę (w łatwo przyswajalnej formie siarczanowej). Gleby, na których stosujemy siarczan amonu, powinny mieć uregulowany odczyn (pH). Możliwe jest stosowanie także mocznika lub mocznika z ureazą (np. większa dawka bez jej dzielenia, co usprawnia organizację pracy w gospodarstwie). Formę azotanową stosujemy w przypadku łanów, które słabo przezimowały, w celu szybkiej regeneracji roślin i wytworzenia przez nie większej liczby rozgałęzień bocznych.

Niedobór azotu w okresie wczesnowiosennym powoduje: szybsze rozpoczęcie wzrostu pędu głównego, zmniejszenie liczby rozgałęzień bocznych I rzędu, wcześniejsze rozpoczęcie fazy kwitnienia i jej skrócenie, zmniejszenie liczby wykształconych łuszczyn na roślinie.

W różny sposób możemy obliczać potrzeby nawozowe w stosunku do azotu.

Z uwagi na ograniczoną objętość opracowania przedstawiono metodę uproszczoną i metodę opartą na wykorzystaniu testu azotu mineralnego, która może mieć zastosowanie w gospodarstwach wielkoobszarowych, z uwagi na wysokie koszty nawożenia azotowego.