Czas po żniwach, a przed wysiewem nawozów mineralny to dobry moment na pobranie próbek glebowych, które pozwolą nam oszacować potrzeby pokarmowe stanowiska. Podstawowy zakres analizy glebowej obejmuje określenie poziomu pH, zawartości fosforu, potasu i magnezu. Można też oczywiście zlecić dokładniejszy pomiar, a więc analizę na zawartość mikroelementów.

Jak przypominają eksperci badania gleby powinny być wykonywane nie rzadziej niż raz na 4 lata. Większe gospodarstwa przeprowadzają je częściej, raz na dwa lata lub co roku. Wtedy jest możliwe śledzenie zmian zasobności gleby w składniki pokarmowe.

Próbek nie można pobierać na obrzeżach pola, w miejscach po stogach, kopcach, bruzdach, kretowiskach, w zagłębieniach i ostrych wzniesieniach terenu, bezpośrednio po zastosowaniu nawozów mineralnych, po nawożeniu organicznym oraz w okresach nadmiernej suszy lub wilgotności gleby.

- Sposób ich pobierania jest bardzo ważny, ma decydujący wpływ na wiarygodność wyników a tym samym na prawidłowe zalecenia nawozowe. Próba ogólna (uśredniona) powinna reprezentować obszar użytku rolnego o zbliżonych warunkach przyrodniczych (typ, rodzaj i gatunek gleby). Maksymalna powierzchnia przypadająca na próbę ogólną, przy wyrównanej kategorii gleby i zbliżonym ukształtowaniu terenu nie powinna przekraczać 4 ha - radzą.

Próbę można zrobić samemu, za pomocą laski Egnera lub szpadla, albo zlecić firmie zewnętrznej. O czym należy pamiętać? Przede wszystkim próba ogólna powinna składać się z 15-20 próbek pojedynczych, a pojedyncze próbki powinny zostać pobrane z wierzchniej warstwy gleby 25 - 30 cm. Trzeba je zebrać równomiernie z całej powierzchni pola. Próba ogólna (wymieszane w pojemniku próbki pojedyncze) o wadze 0,5 kg powinna być zapakowana do woreczka lub pudełka.

Przeważnie w dużych gospodarstwach, ale nie tylko, można spotkać pobieranie prób glebowych z użyciem specjalistycznych urządzeń z systemem GPS.

Podobał się artykuł? Podziel się!