Podczas wapnowania łąk i pastwisk, trzeba zwrócić uwagę na kilka czynników. Po pierwsze - termin, który musi być wybrany poza sezonem wegetacyjnym. Najlepsza jest późna jesień lub wczesna wiosna, stąd listopad to dobry czas na aplikację. Po drugie - zabieg nie może być połączony z aplikacją gnojowicy, gnojówki oraz stosowaniem nawozów mineralnych zawierających azot w formie amonowej. W wyniku reakcji chemicznych może bowiem nastąpić ulatnianie się związków azotu do atmosfery, wymywanie do wód gruntowych i powierzchniowe zakwaszenie gleby.

Kolejnym ważnym czynnikiem jest dawka, która zależy od odczynu gleby i zawartości próchnicy. Warto zatem wykonać wcześniej badanie próbek gleby. Optymalny odczyn gleby w skali pH dla większości roślin łąkowych waha się w przedziale od 5,5 do 6,5.

Wapnowanie użytków zielonych jest wskazane, kiedy odczyn pH na glebach mineralnych wynosi poniżej 5,5, a na glebach organicznych (torfowych i torfowo-murszowych) 5. Zgodnie z Zasadami Dobrej Praktyki Rolniczej dawki wapnowania kształtują się od 1 do 1,5 t CaO/ha. Najczęściej jednak na gleby mineralne zalecane ilości CaO to od 0,5 do 3 t/ha, a dla gleby organiczne 1-2,5 t CaO/ha.

Wapnowanie gleb użytków zielonych należy przeprowadzać co 4-6 lat, ale ta częstotliwość nie jest stała i zależy od rodzaju gleby, czyli np. na glebach lżejszych wapnuje się częściej, ale w mniejszych dawkach.

Zalecaną formą wapna stosowanego na użytki zielone jest wapno węglanowe, najlepiej z zawartością magnezu, a więc polecane jest wapno magnezowe.

Podobał się artykuł? Podziel się!