Poplony ozime w postaci wyki kosmatej, żyta i rzepaku ozimego, są zimotrwałe i działają kompleksowo poprawiając właściwości fizyko-chemiczne gleby. Po przyoraniu wiosną wzbogacają glebę w substancję organiczną, z której to tworzy się próchnica. Ta z kolei poprawia stosunki wodno-powietrzne.

Gatunki roślin, które posiadają głęboki system korzeniowy, np. wyka kosmata, pobierają z głębszych warstw gleby wymyte składniki mineralne. Dodatkowo penetrując profil gleby poprawiają jej gruzełkowatą strukturę. Poleca się stosowanie mieszanki roślin, np. wyki i żyta, natomiast rzepak nie może byc przedplonem dla warzyw kapustnych i innych roslin krzyżowych (np. rzodkiewka, brukiew, warzywa liściowe). 

Poplony pełnią jeszcze jedną ważną role, a mianowicie rozpuszczają i pobierają trudno dostępne dla warzyw mikroskładniki. Korzenie tych roślin wydzielają do gleby kwasy organiczne, które rozpuszczają kompleksy trudno przyswajalnych związków mineralnych. Po przekopaniu poplonów przedostają się do wierzchniej warstwy.

Rośliny bobowate wzbogacają również glebę w azot. Żyją one w symbiozie z bakteriami brodawkowymi (Rhizobium), które to wiążą z powietrza wolny azot. Wydzielane substancje przez rośliny poplonowe stwarzają korzystne warunki środowiska do życia pożytecznych bakterii, grzybów i nicieni.

Rośliny darniowe takie jak żyto dobrze sprawują się na terenach pochyłych i piaszczystej glebie. Pozostawione na zimę chronią ją przed erozją, a dodatkowo zapobiegają rozmywaniu, zamulaniu poprzez stabilizację jej struktury. Na glebach piaszczystych poplony zimowe powinny być stałym elementem, gdyż chronią ją przed wyjałowieniem.

Podobał się artykuł? Podziel się!