Zgodnie z ustawą o nawozach i nawożeniu nie można stosować nawozów naturalnych później niż do 30 listopada (zakaz od początku grudnia do końca lutego). Z kolei nawozy płynne (gnojówkę i gnojowicę) na trwałych łąkach i pastwiskach aplikuje się w terminie od 1 marca do 15 sierpnia, jedynie – obornik do końca listopada.

Dodatkowo nie można też:
- stosować nawozów naturalnych na glebach zalanych wodą, przykrytych śniegiem oraz zamarzniętych do głębokości 30 cm;
- nawozów płynnych nie zaleca się aplikować na stokach niepokrytych roślinnością, o nachyleniu powyżej 10 proc.;
- aplikować płynnych nawozów naturalnych podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi;
- w odległości mniejszej niż 20 m od stref ochrony źródeł i ujęć wody, brzegu zbiorników, cieków wodnych i kąpielisk;
- gnojówka i gnojowica nie mogą być stosowane tam, gdzie poziom wody podziemnej występuje powyżej 120 cm.

Trzeba pamiętać, że nawożenie na terenach tzw. OSN, czyli obszarów szczególnie narażonych, przeprowadza się do 15 listopada.

Program ma na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych dla obszarów OSN, na których trzeba pamiętać o pewnych obostrzeniach. Określone są też maksymalne dawki azotu zarówno pochodzące z nawozów mineralnych, jak i naturalnych, a także środków do użyźniania gleby w przeliczeniu na równoważniki nawozowe.

Na przykład dla jęczmienia wynoszą one 140 kg N/ha/rok, dla pszenicy ozimej – 200, dla pszenżyta – 180, dla żyta – 120, dla ziemniaków wczesnych – 100, dla rzepaku – 240, dla kukurydzy na ziarno – 240, a dla kukurydzy z przeznaczeniem na zielonkę – 260 kg N/ha/rok.