Dokarmianie dolistne jest szczególnie korzystne w wypadku uprawy pszenicy ozimej.  Nie zastępuje ono nawożenia podstawowego, jest jednak sposobem dodatkowego efektywnego nawożenia roślin. Z wielu badań wynika, że azot zastosowany dolistnie może być 1,5–2 razy bardziej efektywny w zwiększaniu plonu ziarna niż azot zastosowany w nawozach stałych. Natomiast magnez zastosowany dolistnie daje 2–4 razy większe efekty niż doglebowe wniesienie tego składnika. Z kolei współczynniki pobierania mikroelementów stosowanych dolistnie są 10–20 razy większe niż z mikroelementowych nawozów doglebowych.

Dokarmianie dolistne zbóż jest szczególnie efektywne w fazach ich największego zapotrzebowania na składniki pokarmowe i na początku suszy, gdy występuje ograniczenie pobierania składników pokarmowych z gleby (żelaza, manganu, miedzi i cynku).

Stosowanie azotu pogłównie tylko w formie płynnej jest mniej efektywne ze względu na wzrost kosztów, a tym samym nie jest konkurencyjne w porównaniu do tradycyjnego sposobu stosowania nawozów azotowych w formie sypkiej. Powinno być jednak stosowane na polach o dużej kulturze rolnej. Na polach zaniedbanych i przy popełnianiu wielu błędów agrotechnicznych nie będzie spodziewanych efektów.

Tylko mocznik

Spośród nawozów azotowych do stosowania dolistnego w formie wodnych roztworów nadaje się tylko mocznik, który bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Nawóz ten zawiera 46 proc. azotu w formie amidowej i jest związkiem organicznym. Jest łatwo wchłaniany przez tkanki roślinne, powoduje także mniejsze oparzenia roślin niż mineralne związki azotu, z saletry amonowej.

Po oprysku roślin wodnym roztworem mocznika azot amidowy ulega w roślinach podobnym przemianom jak w glebie. Niezbędny do przemian azotu amidowego enzym – ureaza – występuje w tkankach roślinnych lub wytwarzany jest w liściach adaptacyjnie, tzn. roślina wytwarza ten enzym po wniknięciu do liści azotu amidowego.

Wodny roztwór mocznika zastosowany dolistnie zwiększa przepuszczalność kutykuli, czyli wierzchniej warstwy liścia, co sprzyja łatwemu wnikaniu do liści azotu amidowego i innych składników pokarmowych dodanych do cieczy.