Planując wiosenne dokarmianie zbóż ozimych mikroskładnikami, trzeba mieć na uwadze, że jesień roku minionego nie była korzystna do ich rozwoju, co generalnie skutkowało tym, że były one słabiej rozkrzewione niż w latach minionych. Przykładowo pszenica zasiana we wrześniu przed zimą zdążyła wytworzyć co najwyżej kilka słabo rozwiniętych źdźbeł. Zasiana w październiku często dopiero zaczynała się krzewić.

W okresie zimowym w wielu regionach plantacje zbóż ucierpiały na skutek działania niskich temperatur, którym bardzo często towarzyszył silny wiatr. Zatem podstawowe zadanie, jakie stoi przed rolnikiem w okresie wiosennym, sprowadza się do odpowiedzenia sobie na pytanie: co zrobić, aby zboża pobudzić od samego początku wegetacji do dynamicznego wzrostu i krzewienia? Celem tego zabiegu jest szybka regeneracja roślin po zimie, aby zdążyły one wytworzyć przed końcem krzewienia odpowiednią liczbę źdźbeł kłosonośnych. Przy czym trzeba mieć na uwadze fakt, że im wcześniej źdźbło powstanie, tym jest większa szansa, że roślina je utrzyma i wytworzy bardziej dorodny kłos.

STYMULACJA WZROSTU I ROZWOJU

W okresie wiosennym praktycznie jedynym narzędziem, jakie mamy do dyspozycji, aby pobudzić rośliny do wzrostu i krzewienia (poza stymulacją hormonalną), jest prawidłowe ich nawożenie. Musi być ono zaplanowane tak, aby rośliny od samego początku wegetacji miały do dyspozycji wszystkie niezbędne składniki pokarmowe. Oczywiście głównym składnikiem pokarmowym, odpowiedzialnym za budowę struktury plonu zbóż, tj. liczbę źdźbeł (kłosów), liczbę ziaren w kłosie i ich masę, jest azot. Obowiązuje zasada, że im wcześniej i więcej dostarczymy go roślinom, tym w większym stopniu się rozkrzewią. Jednakże aby ta zasada mogła funkcjonować, należy stworzyć optymalne warunki zarówno do pobierania tego składnika z gleby, jak i przetwarzania już pobranego azotu na początku w biomasę wegetatywną (liście, źdźbła, kłosy), a następnie w plon ziarna. Stąd też zboża od samego początku wegetacji poza azotem wymagają dobrego odżywienia zarówno w makro- (fosfor, potas, magnez, siarka), jak i mikroskładniki (głównie w miedź, mangan i cynk).