Podstawowe źródło zaopatrzenia roślin w składniki pokarmowe stanowi nawożenie doglebowe. Jednak z uwagi na fakt, że zapotrzebowanie roślin na mikroelementy wynosi od kilku do kilkunastu gram na hektar, skuteczniejszy sposób pokrycia potrzeb pokarmowych roślin na te składniki stanowi nalistne, niżeli doglebowe ich stosowanie. Ponadto przy określonym układzie czynników pogodowych w okresie wegetacji, wynikających np. ze znacznych wahań uwilgotnienia gleby i temperatury powietrza, może dochodzić do zakłócenia pobierania składników z gleby i zaburzenia prawidłowego stanu odżywienia roślin. Objawiać się to może widocznym lub niewidocznym niedoborem składników na roślinach i być przyczyną obniżenia zarówno wielkości, jak i jakości plonu bulw, co również uzasadnia uzupełnienie ich poprzez aplikację nalistną.

EFEKTYWNIEJ, TANIEJ, SZYBCIEJ

Nalistne stosowanie składników odżywczych zapewnia wysoką efektywność i szybką ich przyswajalność (unikanie sorpcji chemicznej w glebie), umożliwia zapobiegawcze lub stwierdzone na podstawie objawów na roślinach uzupełnianie ich niedoboru w czasie wegetacji i łączenie z zabiegami ochrony roślin (duże oszczędności w paliwie i robociźnie, mniejsze ugniatanie gleby), ogranicza zanieczyszczenie gleby i wód gruntowych poprzez stosowanie w niewielkich ilościach w porównaniu z nawożeniem doglebowym.

Gatunki roślin różnią się wrażliwością na niedostatek wymienionych powyżej podstawowych mikroelementów. Przy takiej samej zawartości w glebie i dostępności mikroelementu jedne gatunki roślin rozwijają się dobrze, a inne wykazywać mogą objawy niedoboru. Dla ziemniaka głównymi mikroelementami, na które rośliny wykazują dużą wrażliwość, są: mangan i cynk, mniejszą wrażliwość stwierdza się przy niedoborze boru i miedzi, natomiast najmniejszą w stosunku do żelaza i molibdenu. Niedobory poszczególnych składników w okresie wegetacji w różnym stopniu mogą niekorzystnie oddziaływać na rozwój roślin oraz bulwy ziemniaka.

MANGAN

To jeden z głównych mikroelementów biorących udział w procesie przemiany materii w roślinach ziemniaka. Skutkiem niedoboru tego mikroelementu może być opóźnienie kwitnienia roślin, zmniejszenie zawartości białka, witaminy C i skrobi. Niedostateczne zaopatrzenie roślin w mangan może przyczynić się również do wzrostu porażenia bulw parchem zwykłym. Charakterystyczne objawy niedoboru to jasne i żółte plamki pomiędzy nerwami na najmłodszych liściach (zielona siateczka) rozpoczynające się u podstawy i stopniowo obejmujące cały liść. Plamki występują również na ogonkach liściowych i łodygach. Następnie pojawiają się brązowe, nekrotyczne plamy na liściach.

CYNK