Mocznik to nawóz uniwersalny. Można go stosować przedsiewnie, pogłównie oraz dolistnie. Jako jeden z niewielu nawozów prawidłowo zastosowany w roztworze o określonym stężeniu nie parzy roślin.

Mocznik zawiera 46 proc. azotu (N), który jest w formie amidowej. Forma ta jest dobrze pobierana dolistnie przez rośliny. Przez system korzeniowy mocznik pobierany jest wolniej, ponieważ musi on w glebie najpierw zostać na drodze enzymatycznej przemieniony w formę amonową, a następnie azotanową.

Dużą zaletą jego stosowania jest to, że jego roztwór można łączyć z powodzeniem z siarczanem magnezu, fungicydami oraz insektycydami. Ponadto dodatek mocznika do cieczy roboczej powoduje lepsze uwodnienie, więc i lepszą przepuszczalność naskórka roślin (kutykuli), co zwiększa pobieranie składników pokarmowych i polepsza działanie pestycydów i dolistnych nawozów mikroelementowych.

Dlatego niskoprocentowy wodny roztwór mocznika warto dodać do cieczy użytkowej w przypadku konieczności stosowania pestycydów gdy roślina jest uszkodzona, porażona przez choroby i szkodniki lub zwiędnięta. Wówczas rośliny broniąc się przed dalszą utratą wody lub infekcją, zagęszczają strukturę naskórka, "zasklepiają się", co bardzo ogranicza możliwość przenikania do liści stosowanych substancji. W takiej sytuacji dobrym rozwiązaniem jest dodatek mocznika do cieczy użytkowej w stężeniu do 6 procent.

Nawożąc rośliny dolistnie mocznikiem, bardzo ważnym jest by stężenie roztworu było dostosowane do gatunku, potrzeb pokarmowych rośliny, jak również do jej fazy rozwojowej. Najbardziej efektywne jest gdy mocznik zastosowany zostanie w fazach największego zapotrzebowania roślin na składniki pokarmowe. Takie nawożenie ma szczególne znaczenie w okresie posuchy, wówczas gdy występuje ograniczone pobierania składników pokarmowych z gleby.

Dolistnie nawóz ten może być stosowany praktycznie we wszystkich uprawach.

Przykładowo:

Dokarmianie dolistne buraka cukrowego wykonuje się najczęściej 6 proc. wodnym roztworem mocznika (6 kg nawozu w 100 l) i stosuje się go od fazy 3-4 liści do zwarcia międzyrzędzi.

W nawożeniu dolistnym rzepaku  za optymalny uważa się roztwór 12 proc. (12 kg nawozu w 100 l), który stosować można od początku ruszenia wegetacji do fazy zielonego pąka.

W przypadku dokarmiania dolistnego zbóż stosuje się różne stężenia w zależności od fazy rozwojowej roślin: na początku krzewienia (18–20 proc.), na końcu krzewienia (16–18 proc.), na początku strzelania w źdźbło (10–12 proc.), końcu strzelania w źdźbło (6–8 proc.), kłoszeniu (5–6 proc), kwitnieniu (nie dokarmiać!), natomiast w fazie dojrzałości mlecznej najwyżej 4–5 proc.