Przed decyzją o wyborze nawozu najpierw powinno określić się potrzeby nawozowe, czyli zapotrzebowanie roślin na składniki, zasobność gleby oraz dostępność składników. Niezależnie od typu nawozu przy jego zakupie zawsze sprawdza się skład w odniesieniu do pojedynczego, głównego składnika.

Mikronawozy pojedyncze w formie soli technicznych muszą posiadać informację o całkowitej zawartości mikroskładnika oraz zawartości mikroelementu rozpuszczalnego w wodzie. Nawóz powinno wybierać w oparciu o jego cenę w przeliczeniu na czysty składnik, przy decyzji trzeba też uwzględnić zawartość składników drugoplanowych.

Biostymulator, np.: działający jako nawóz typu aminokwasowego winien posiadać informację o zawartości substancji organicznej w suchej masie, w tym jaki procent stanowią L-aminokwasy oraz peptydy. To właśnie udział L-aminokwasów jest istotny i ważne, żeby był wyszczególniony, gdyż tylko te aminokwasy są bioaktywne i wykorzystywane do budowy białek. Powinno być podane w jakim procencie składniki pokarmowe są rozpuszczalne.

Nawóz typu „chelat metalu" lub gdy producent nawozu deklaruje w nim związek chelatujący mikroskładniki w nawozach płynnych wieloskładnikowych, zobowiązany jest do podania nazwy czynnika chelatującego. Ponadto na etykiecie winna znaleźć się informacja o zawartości formy rozpuszczalnej w wodzie, zawartości formy schelatowanej, a także o zakresie pH gwarantującym akceptowalną stabilność frakcji schelatowanej. Zawartość schelatowanej formy mikroelementu dla mikronawozów pojedynczych nie powinna być mniejsza niż 80 proc.

W przypadku nawozów aminokwasowych, jeśli na etykiecie jest podana informacja mówiąca o ogólnej zawartości aminokwasów najprawdopodobniej są one odzwierzęce lub wytwarzane na drodze syntez chemicznych.

Podobał się artykuł? Podziel się!