Nawożenie fosforem i potasem stosuje się nie tylko na stanowiska wymagające uzupełnienia składników, ale także w stanowiskach zasobnych. Oznacza to, że nawożenie fosforem i potasem powinno być stosowane przy klasach zasobności średniej i nawet wysokiej. Jest to istotne z uwagi na krótszy okres wegetacji zbóż jarych oraz ich większą wrażliwość na niedobór wody.

Stosowanie fosforu i potasu wpływa na efektywność wykorzystania azotu. Fosfor ogranicza akumulowanie szkodliwych form azotu, np. azotanów w roślinach i zapobiega ujemnym skutkom wysokich dawek azotu. Potas pobudza krzewienie, wzmaga pobieranie wody oraz jej magazynowanie i ogranicza straty wody w roślinie przez co zwiększenie odporność roślin na suszę.

Prawidłowe stosowanie fosforu i potasu ma duże znaczenie przy uprawie jęczmienia browarnego, gdyż wpływa na jakość technologiczną ziarna. Fosfor oddziałuje na dobre wykształcenie ziarna i zmniejsza procentowy udział łuski, a potas polepsza zabarwienie ziarna.

Przed przystąpieniem do nawożenia najpierw wykonuje się bilans w celu poznania potrzeb pokarmowych i zasobność gleby w przyswajalne składniki. Wielkość dawki fosforu i potasu, którą należy podać stanowi iloczyn plonu i pobrania jednostkowego składnika (wraz z ilością słomy).

Do nawożenia fosforem wykorzystać można np. superfosfat. Do nawożenia potasem – sól potasową. W przedsiewnym nawożeniu zbóż jarych z powodzeniem stosować można nawozy wieloskładnikowe, typu nitrofos, amofos.

W zależności od wprowadzanych składników nawozy można stosować łącznie, przy czym łącząc je powinno zwracać się uwagę na rodzaj frakcji w nawozie. Zmieszanie granulowanego superfosfatu z krystaliczną solą potasową prowadzić będzie do rozwarstwienia mieszanki. Dlatego miesza się nawozy o podobnym uziarnieniu i najlepiej przy mieszaniu nawozów kierować się zasadą: granulowane z granulowanymi, a pyliste z pylistymi.