Z danych statystycznych wynika, że średni plon siana wynosi ok. 5 t/ha. Świadczy to o niezbyt efektywnym wykorzystaniu łąk będących naturalnym źródłem pasz dla przeżuwaczy. Przyczyną takiego stanu są zwykle ograniczone nakłady na racjonalne zagospodarowanie trwałych użytków zielonych, w tym ich nawożenie. Pod wpływem nawożenia nie tylko wzrasta plon, lecz także następują zmiany w jego smakowitości i jakości.

Zarówno skład florystyczny runi łąk, jak i wysokość plonu są odwzorowaniem zasobności gleby w składniki pokarmowe. Przy podejmowaniu decyzji o nawożeniu makroelementami można wykorzystać rośliny wskaźnikowe, których obecność lub ustępowanie z runi świadczy o zawartości w glebie składników pokarmowych na określonym poziomie oraz o odczynie gleby. Właściwszym sposobem jest analityczne określenie zasobności gleby w przyswajalne składniki mineralne.

Jak drogie są nawozy, wie każdy. Aby zostały racjonalnie wykorzystane przez rośliny, musimy pamiętać o uregulowaniu odczynu gleby. W przeciwnym razie nasze łąki będą ciągle głodne. Jak wiadomo, trawy lubią gleby o odczynie lekko kwaśnym. Takim gatunkom, jak życice, wiechlina łąkowa, tymotka łąkowa, a więc tym najbardziej plennym, takie warunki najbardziej odpowiadają. Jednak np. kostrzewa łąkowa, stokłosa bezostna, aby osiągnąć maksymalną wydajność, potrzebują gleb o odczynie obojętnym. Również rośliny motylkowe zdecydowanie preferują gleby odkwaszone. Przy niskim odczynie niemożliwa staje się ich symbioza z bakteriami brodawkowymi wiążącymi azot z powietrza. Przyjmuje się, że najwyższe plony uzyskuje się przy pH gleby 5,5-7,0. Tymczasem większość łąk rośnie na glebach kwaśnych o pH poniżej 5,5.

Do wytworzenia plonu siana na poziomie ok. 6 t/ha roślinność łąkowa pobiera z gleby ok. 100-120 kg N, 120-150 kg K2O, 30-50 kg P2O5, 60-80 kg CaO i 12-15 kg MgO. Przy dużym udziale roślin motylkowatych w runi nawożenie azotem może być ograniczone, natomiast ważne jest wapnowanie i nawożenie pozostałymi składnikami, w tym także mikroelementami. Planując nawożenie, należy pamiętać, że przyswajalność składników pokarmowych przez różnogatunkową roślinność runi jest zmienna i szacuje się ją na 40-80 proc. dla azotu, 30-45 proc. dla fosforu, 80-95 proc. dla potasu oraz ok. 30 proc. dla magnezu.