Ogólna powierzchnia obszarów szczególnie narażonych na azotany pochodzenia rolniczego wynosi ok. 2 proc. powierzchni kraju.

1. Wymagania dotyczące gospodarstw położonych na obszarach szczególnie narażonych (OSN)
Zasady przechowywania nawozów naturalnych na obszarach szczególnie narażonych na zanieczyszczenia spowodowane przez azotany pochodzenia rolniczego regulowane są przepisami Unii Europejskiej tj. dyrektywą Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego.
Zgodnie z tą dyrektywą gospodarstwa położone na terenach szczególnie narażonych powinny posiadać zbiorniki do przechowywania nawozów naturalnych. Wymagania takie powinny być zawarte w programach działań obowiązujących w tych rejonach. W Polsce wyznaczono ogółem 21 tzw. obszarów szczególnie narażonych na azotany pochodzenia rolniczego (OSN). Ogólna ich powierzchnia wynosi ok. 2% powierzchni kraju (załącznik - mapa).
Dyrektywa ta została wdrożona do prawodawstwa polskiego ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Na podstawie art. 47 ust. 7 w/w ustawy wydane zostały rozporządzenia dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej w sprawie wprowadzenia programów działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych zawierające programy działań, w których zawarto obowiązek przechowywania nawozów naturalnych w odpowiednich zbiornikach. Są to akty prawa miejscowego obowiązujące wszystkich rolników gospodarujących na terenach szczególnie narażonych na odpływ azotu z rolnictwa.
W/w dyrektywa nie narzuca metody magazynowania nawozów naturalnych. Zbiorniki na nawozy naturalne powinny:

- posiadać wystarczającą pojemność do składowania nawozów naturalnych na okres, gdy wywożenie na pola jest zabronione,
- zapobiegać przeciekom gnojówki lub gnojowicy do gruntu, tzn. być szczelne.

2. Wymagania dotyczące pozostałych gospodarstw
Krajowe wymagania dotyczące przechowywania nawozów naturalnych określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 89, poz. 991 z późn. zm.). Przepisy te nie są objęte prawem Unii Europejskiej.
Z dniem 1 maja 2005 r. wymagania dotyczące przechowywania gnojowicy i gnojówki w odpowiednich zbiornikach obowiązują podmioty prowadzące chów lub hodowlę drobiu powyżej 40 000 stanowisk lub chów lub hodowlę świń powyżej 2 000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk dla macior.
Natomiast z dniem 25 października 2008 r. wszyscy rolnicy będą zobowiązani do przechowywania:
• gnojowicy i gnojówki - wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu,
• obornika i odchodów zwierząt oraz guana - w pomieszczeniach inwentarskich lub na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych przed przenikaniem wycieku do gruntu oraz posiadających instalacje odprowadzającą wyciek do szczelnych zbiorników.

3. Wymagania dotyczące gospodarstw zaproponowane w projekcie opracowanej ustawy o nawozach i nawożeniu
Zgodnie z art. 25 tego projektu obowiązek przechowywania:
- obornika na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych w taki sposób, aby wycieki nie przedostawały się do gruntu dotyczyć będzie tylko podmiotów prowadzących wielkotowarowy chów lub hodowlę drobiu i świń. Projekt przewiduje wejście w życie tych przepisów z dniem 1 stycznia 2009 r.
- gnojówki i gnojowicy wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4 miesięcznej produkcji tego nawozu dotyczyć będzie wszystkich gospodarstw posiadających te nawozy. Projekt przewiduje wejście w życie tego przepisu z dniem 1 stycznia 2011 r.
Ustawa o nawozach i nawożeniu podlega notyfikacji w Komisji Europejskiej i z tego względu prace nad ustawą zostały wstrzymane do 6 lipca br.
Ustawa jest przekazana do Sejmu po poprawkach Senatu.

Źródło: MRiRW

Podobał się artykuł? Podziel się!