Pierwsze zagadnienie: KREDA CZY DOLOMIT?

Wybór odpowiedniego wapna nie jest sprawą prostą. Do dyspozycji mamy bardzo dużą ilość dostępnych na rynku nawozów wapniowych, które znacząco różnią się między sobą.

Jeśli zależy nam na efekcie natychmiastowym należy zdecydować się na wapienie miękkie typu kredowego. Efekt odkwaszający jest bardzo szybki i jest już zauważalny w pierwszym roku po zastosowaniu. Dodatkowo musimy mieć na uwadze, że nawozy kredowe działają przez krótszy okres i po kilku latach wapnowanie należy powtórzyć. Gdy nam zależy na stabilizacji pH i przeciwdziałaniu dalszemu obniżaniu się odczynu można wybrać starsze wapna dolomitowe. Efekt działania zauważymy dopiero po 2-3 latach i ten rezultat będzie utrzymywał się przez dłuższy okres. Najważniejsze by nawóz dolomitowy był dostatecznie rozdrobniony.

Dlaczego tak się dzieje?

By zrozumieć dlaczego tak się dzieje oraz by móc rozróżnić, a przede wszystkim ocenić konkretny nawóz pod kątem jego przydatności rolniczej musimy się zapoznać z kilkoma kryteriami, którymi posługują się laboratoria i naukowcy dokonujący oceny wapna.

Pierwszym pojęciem jest gęstość objętościowa. Najniższą gęstością objętościową odznaczają się wapienie kredowe z okresu kredowego lub czwartorzędowego, a największą wapienie i dolomity z prekambru. Im większa gęstość tym mniejsza porowatość skały. Analogicznie wapienie kredowe są dużo bardziej rozpuszczalne, bo posiadają dużą porowatość i związaną z tą dobrą nasiąkliwość (zdolność pochłaniania wody).

Wspomniana porowatość to cecha ściśle związana z wiekiem geologicznym skał. Im wapienie starsze (pochodzące z prekambru, dewonu lub triasu) tym mniej porowate i żeby mogły być wykorzystane do celów nawozowych muszą ulec silnemu rozdrobnieniu, a czasem nawet uzdatnieniu na drodze termicznej. W przeciwnym przypadku ich naturalna struktura powoduje, że w środowisku glebowym działają zbyt wolno.

Kolejną cechą wapna jest jego nasiąkliwość. Ta cecha związana jest ściśle z porowatością. Niską nasiąkliwością oznacza się wapno dolomitowe, które w bardzo małym stopniu absorbuję (pochłania wodę). Przez to jest słabo rozpuszczalne w glebie i działa bardzo powoli. Wartość nawozową dolomitu można podnieść poprzez silne rozdrobnienie skały, co zwiększa kontakt cząstek nawozu z rozpuszczającym go roztworem glebowym.