Wysokie potrzeby pokarmowe rzepaku (tab.1) sprawiają, że prawidłowa strategia nawożenia tej rośliny nie powinna opierać się tylko na doglebowym stosowaniu nawozów.Równie ważne jak nawożenie doglebowe, jest dokarmianie roślin przez liście. Warto wiedzieć, że dokarmianie roślin przez liście, nie dość, że zwykle jest bardziej efektywne od nawożenia doglebowego, to jeszcze pozwala na szybsze uzupełnienie składników w roślinie niż przy ich stosowaniu doglebowym, co ma szczególne znaczenie, gdy przykładowo występują objawy niedoboru.

Natomiast podstawowym minusem nawożenia dolistnego jest konieczność stosowania roztworów o niskim stężeniu (mała ilość składnika rozpuszczona w cieczy roboczej opryskiwacza), by z jednej strony zapobiec uszkodzeniom rośliny (generalnie obowiązuje zasada, że im starsza roślina tym niższe stężenie cieczy roboczej należy stosować), a z drugiej był odpowiedni udział (stężenie) składnika w cieczy roboczej, gdyż zbyt duży ogranicza jego przenikanie przez liście. Zatem wyklucza to stosowanie większych dawek w sposób jednorazowy.

Stąd też w praktyce stosując dokarmianie dolistne, można pokryć całość zapotrzebowania rzepaku ozimego na mikroelementy (przy czym niezależnie od przeprowadzonego dokarmiania, tj. dawki i ilości zabiegów rośliny mikroskładniki będą pobierały również z gleby), a tylko część na makroelementy (z makroelementów najczęściej rzepak dolistnie nawozi się azotem, magnezem i siarką, natomiast rzadziej fosforem i potasem).

Prawidłowe odżywienie rzepaku azotem, jak powszechnie wiadomo, w głównym stopniu wpływa na poziom uzyskiwanych plonów. Przyjmuje się, że dokarmianie dolistne tym składnikiem nie tylko jest wskazane w warunkach wystąpienia objawów niedoboru azotu na roślinach, ale powinno stanowić ważny element prawidłowej strategii nawożenia. Warto mieć na uwadze, że racjonalne nawożenie rzepaku ozimego azotem wymaga od rolnika wczesnowiosennego zastosowania nawozów doglebowych. Stąd też w późniejszym okresie wegetacji rośliny należy wspomagać azotem przez liście.

Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy zastosowane nawożenie doglebowe było zbyt niskie (przykładowo rośliny rokują, że uzyskają wyższy plon niż początkowo zakładano) lub z różnych przyczyn azot zastosowany doglebowo jest słabo pobierany. Wówczas stosując ten składnik przez liście nie dopuszczamy do wystąpienia objawów niedoboru lub je łagodzimy, a co się z tym wiąże do redukcji potencjału plonotwórczego łanu. Jednakże w nowoczesnej technologii uprawy rzepaku dokarmianie dolistne azotem powinno być traktowane jako podstawowe, gdyż pozwala ono na efektywne zaopatrzenie roślin nawet w kilkadziesiąt kilogramów tego składnika.