Magnez i siarka są makroskładnikami odgrywającymi istotną rolę w odżywianiu roślin. Pierwszy z nich wchodzi w skład chlorofilu, struktury niezbędnej w procesie fotosyntezy. Pierwiastek ten ponadto aktywuje enzymy uczestniczące w procesie oddychania i odpowiada za syntezę białek. Z tego powodu nie może być on zastąpiony przez żaden inny kation.

Niedobór magnezu objawia się szczególnie na starszych liściach. Pierwszą reakcją jest ograniczenie transportu węglowodanów do korzeni oraz zahamowanie ich wzrostu. U roślin jednoliściennych objawy widoczne są w postaci żółtych plam między żyłkami zwane potocznie „marmurkowatością” natomiast w roślinach dwuliściennych plamy między żyłkami przechodzą w nekrozy. Szczególny niedobór magnezu obserwuje się w glebach lekkich piaszczystych.

Siarka podobnie jak magnez bierze udział w wielu przemianach biochemicznych m. in odpowiada za syntezę aminokwasów bogatych w siarkę, powstawanie węglowodanów i tłuszczy. Objawy niedoboru siarki widoczne są na najmłodszych liściach w postaci chloroz oraz braku turgoru. Ponadto rośliny mają małe, wąskie, blado zielone blaszki liściowe oraz cienkie łodygi z bogatą rozwiniętą cienką tkanką wzmacniającą.

Kizeryt jest nawozem, który może być stosowany zarówno przedsiewnie jak i powschodowo. Magnez i siarka występujące w nim w formie siarczanu magnezu są całkowicie rozpuszczalne w wodzie i dlatego szybko dostępne dla roślin. Doglebowe zastosowanie kizerytu pozwala ograniczyć ujemne działanie jonów glinu, które szczególnie ujawnia się w glebach kwaśnych. W ten sposób zapewnione jest prawidłowe pobranie wody oraz innych składników pokarmowych.

W stanowiskach słabo zasobnych w magnez, kizeryt powinien być zastosowany przedsiewnie, natomiast w łanach dobrze wykształconych może być zastosowany pogłównie. Dla przyspieszenia regeneracji zbóż ozimych – z taką sytuacja mamy niejednokrotnie do czynienia w tym roku, warto podać Mg i S dolistnie, w postaci siedmiowodnego lub jednowodnego siarczanu magnezu w fazie krzewienia.

Według zaleceń producentów kizeryt w uprawie zbóż należy stosować w dawce 50-120 kg/ha, w kukurydzy na ziarno 150-240 kg/ha a przeznaczonej na kiszonkę 140-170 kg/ha. W buraku cukrowym 180-350 kg/ha, natomiast w pastewnym 270-400kg/ha. Na plantacjach ziemniaka zalecana dawka wynosi 120-200 kg/ha, w rzepaku 100-150 kg/ha. W bobowatych grubonasiennych (bobik, groch, łubiny) należy stosować go w ilości do 140 kg/ha.

Jednowodny siarczan magnezu może być użyty samodzielnie bądź w formie roztworu wodnego z mocznikiem, nawozami dolistnymi oraz pestycydami. Jak proponują firmy nawozowe, w zbożach, rzepaku, okopowych, strączkowych należy zastosować 5 do 7,5 kg. jednowodnego siarczanu magnezu w 200-300 l/ha cieczy użytkowej. Natomiast siedmiowodny siarczan magnezu w uprawie zbóż, kukurydzy, rzepaku, ziemniaków, buraków, roślin strączkowych wielkość dawki powinna 12,5 do 15 kg w 250-300l/ha cieczy.

Podobał się artykuł? Podziel się!