Niewielki udział w nawożeniu nawozów organicznych i naturalnych, intensywna uprawa gleby oraz niezrównoważone nawożenie bardzo często prowadzą do występowania niedoborów mikroelementów. Ich niedostateczna ilość może być przyczyną drastycznych spadków plonów - sięgających nawet kilkudziesięciu procent oraz pogorszenia ich jakości.

Dla roślin uprawnych najważniejszymi mikroelementami są: żelazo, mangan, miedź, cynk, bor i molibden. Poszczególne gatunki różnią się wrażliwością na ich niedostatek. Przy takiej samej zawartości w glebie i dostępności pierwiastka, jedne z nich rozwijają się dobrze, a inne wykazują już objawy niedoboru. Zboża są szczególnie wrażliwe na niedostatek trzech pierwiastków: miedzi, cynku i manganu.

Miedź wpływa na przebieg procesów oddychania i fotosyntezy, bierze udział w przemianach żelaza i azotu, biosyntezie białek i chlorofilu. Zwiększa odporność na choroby, a także niską temperaturę.

Pierwiastek ten jest mało ruchliwy, dlatego jego brakiem dotknięte są przede wszystkim młode liście, na których występują zmiany zabarwienia.

Ich końcówki stają się białe lub szare, więdną i skręcają się.

Cynk jest niezbędnym składnikiem polimerazy RNA (kwasu rybonukleinowego), katalizującej jego powstawanie.

Jego niedobór lub dostatek wpływa na poziom kwasu indolooctowego będącego hormonem wzrostu w roślinach.

Właśnie ten objaw - spowolnienie wzrostu, świadczy o niedoborze cynku.

Odgrywa też ważną rolę w procesach dostarczania energii, dla wielu procesów metabolicznych. Jako składnik enzymów katalizuje bowiem powstawanie 6-fosforanu fruktozy.

Największe zapotrzebowanie na mangan zboża wykazują w początkowych fazach wzrostu i rozwoju. Główną jego rolą jest aktywowanie enzymów i udział w procesie fotosyntezy oraz funkcja regulatora stężenia hormonów w roślinach. Wpływa on także na pobieranie przez nie fosforu i żelaza z gleby.

Symptomem niedoboru manganu jest chloroza między żyłkowa (tzw. szara plamistość) i plamy nekrotyczne, które zlewają się ze sobą.

Mikroelementy mogą być dostarczane doglebowo lub nalistnie.

Pobieranie tych składników poprzez system korzeniowy nie zawsze gwarantuje dostępność składników dla roślin.

Powodem jest chociażby bardzo powolne ich uwalnianie z nawozów stałych. Są też inne. Czynnikiem najsilniej determinującym dostępność jest pH gleby.