Najważniejszym mikroelementem dla zbóż jest miedź (Cu2+), której pszenica i żyto pobierają ok. 8,5 g/t ziarna + odpowiednia masa słomy, jęczmień i owies (ok. 9 g/t ziarna) + odpowiednia masa słomy, kukurydza (ok. 12 g/t ziarna) + odpowiednia masa słomy.

Rośliny pobierają miedź w postaci jonów (Cu2+). Jony miedzi są silnie adsorbowane(wiązane) przez kompleks sorpcyjny gleby. Siła sorpcji tych jonów wzrasta wraz z odczynem gleby. Dlatego miedź jest najbardziej dostępna dla roślin na glebach kwaśnych (optymalny zakres pH to 5,5-6,5; przy czym środowisko kwaśne i bardzo kwaśne powoduje m.in. toksyczność glinu i żelaza), a najmniej na glebach zasadowych.

Innymi ważnymi czynnikami kształtującymi pobieranie (zawartość przyswajalnych form) miedzi są: ilość materii organicznej, wilgotność oraz struktura gleby. Niewłaściwy odczyn (powyżej pH 6,5) i niska zawartość materii organicznej powodują wytrącenie lub wyłączenie rozpuszczalnych form miedzi, co znacznie zmniejsza ilość dostępnego składnika z roztworu glebowego. Stąd ryzyko niedoboru miedzi dla roślin wzrasta m.in. na stanowiskach, gdzie nie stosuje się nawozów naturalnych.

Fragment artykułu „Dokarmianie zbóż miedzią” z najnowszego, kwietniowego wydania Farmera

Podobał się artykuł? Podziel się!