Obornik jest bardzo dobrze wykorzystywany przez rośliny, zwłaszcza o długim okresie wegetacji. Zawiera bowiem składniki potrzebne do rozwoju i poprawia właściwości fizyczne gleby. Jego skład chemiczny uzależniony jest przede wszystkim od gatunku, rodzaju żywienia i użytkowania zwierząt. Przyjmuje się, że obornik o zawartości 21 proc. suchej masy zawiera w procentach: azot – 0,5, fosfor – 0,3, potas – 0,7, wapń – 0,5, magnez – 0,2, natomiast w mg/kg: żelazo – 2500, mangan – 345, cynk – 194, miedź – 23, bor – 22, molibden – 1,6 i kobalt – 1,9. Skład chemiczny obornika jest bardzo zróżnicowany. Zgodnie z ustawą o nawożeniu razem z obornikiem nie można wnosić więcej w ciągu roku niż 170 kg czystego azotu na hektar.

Najlepsze terminy
Obornik można stosować tylko od 1 marca do 30 listopada, z wyjątkiem nawożenia pod osłonami. Optymalnym terminem jest wczesna wiosna (gleby lekkie) bądź późna jesień (gleby ciężkie, zwięzłe, użytki zielone). Należy unikać stosowania obornika latem i wczesną jesienią, gdyż mogą wtedy wystąpić straty azotu poprzez wymywanie do wód gruntowych. Obornik trzeba rozrzucać równomiernie, na całej powierzchni pola i przykrywać lub wymieszać z glebą nie później niż następnego dnia po wywiezieniu. Robi się to w dni chłodne, pochmurne i bezwietrzne. Podczas wegetacji nawozy naturalne w postaci stałej należy stosować tylko na użytkach zielonych i na wieloletnich uprawach polowych. Ustawa o nawozach zabrania stosowania obornika na glebach zalanych wodą, przykrytych śniegiem lub zamarzniętych na głębokość 30 cm. Również w strefach ochronnych źródeł wody, na brzegu zbiorników wodnych i kąpielisk. Obornik należy przyorać na odpowiednią głębokość. Zbyt głębokie przyoranie utrudnia jego rozkład, natomiast zbyt płytkie – przyspiesza. Na glebach ciężkich powinien być przyorany na głębokość 12–16 cm, a na lekkich na 18–20 cm.