Do grupy niezbędnych mikroelementów w żywieniu roślin zalicza się następujące pierwiastki: bor (B), kobalt (Co), miedź (Cu), żelazo (Fe), mangan (Mn), molibden (Mo), cynk (Zn). Bez nich rośliny nie wykorzystają efektywnie azotu, potasu, fosforu i innych składników pokarmowych. Są one aktywatorami enzymów w wielu procesach biochemicznych. Mikroelementy, choć pobierane w niewielkich ilościach - kilku gramów, uczestniczą w wielu reakcjach metabolicznych: odpowiadają za proces fotosyntezy, kontrolują gospodarkę azotową, funkcjonowanie układów hormonalnych oraz odporność roślin na patogeny. Mikroelementy spełniają zatem w roślinie ważne funkcje i żaden pierwiastek nie może być zastąpiony przez inny. W przypadku niedoboru któregoś z nich następuje zakłócenie procesów metabolicznych, w tym fotosyntezy, rośliny stają się podatne na niekorzystne warunki otoczenia, co w konsekwencji rzutuje na obniżenie wysokości i jakości plonów.

Zasoby naturalne mikroskładników w glebach są przeważnie niewielkie i zazwyczaj też niewystarczające na pokrycie potrzeb pokarmowych roślin. Z badań i analiz Stacji Chemiczno-Rolniczych oraz IUNG-PIB wynika, że w skali kraju występuje bardzo duży procent gleb z niedoborem boru, ok. 75 proc., 40 proc. jest ubogich w miedź, 20 proc. w molibden i ok. 10 proc. w cynk i mangan. Wpływ na dostępność makro- i mikroelementów ma odczyn gleby. Stąd tak istotne jest badanie pH oraz zasobności gleby, co powinno mieć miejsce zwłaszcza w gospodarstwach, w których nie stosuje się nawożenia organicznego. Tam, jeśli zaopatruje się rośliny w podstawowe makroskładniki w postaci nawozów mineralnych, nie można zapomnieć o mikroelementach. Niedobór mikroelementów może zaburzyć istotne procesy życiowe roślin, a wprowadzone makroelementy w nawozach nie będą mogły być pobrane przez rośliny i wykorzystane w dostateczny sposób. Ponadto system korzeniowy roślin nie zawsze jest na tyle sprawny, aby dostarczyć odpowiednią ilość składników w krytycznych fazach wzrostu. Dlatego w intensywnej technologii uprawy, która jest nastawiona na wysokie plony, stosuje się profilaktyczne nawożenie mikroelementowe, nieprzekraczające 50-proc. zapotrzebowania roślin. Nawożąc dolistnie, wprowadza się małe dawki mikroelementów, które roślina jest w stanie pobrać jednorazowo. Najbardziej efektywne pod względem plonotwórczym jest dokarmianie w okresach intensywnego tworzenia się biomasy oraz organów generatywnych (z pominięciem okresu kwitnienia). Zabiegi powinno wykonywać się 2-3-krotnie w okresie wegetacji właśnie, ze względu na małe dawki mikroskładników podczas jednego zabiegu. Konieczne jest nawożenie mikroelementami, jeśli bilans wskazuje uzupełnienie braków lub na roślinach występują objawy niedoborów składników.